Путь - Обе-Рек

Кому я бросаю слово,

Кто знал эти состоянья,

Кто внял голосу молчанья,

Кто был осенью наполнен…

Во мне дальняя дорога,

Во мне крик непостоянства,

А я в этом сонном царстве

Торчу бесконечно долго

И мне бы Небо песней накормить, но где

Пламя раздобыть, чтобы душу защитить

От зимних льдов

Сөзімді кімге айтамын

Бұл күйлерді кім білген

Тыныштық үнін кім тыңдады,

Кім күзге толы болды ...

Менің жолым ұзақ

Менде тұрақсыздық айқайы бар,

Ал мен мына ұйқылы патшалықтамын

Мен шексіз тұрамын

Ал мен аспанды әнмен тамақтандырар едім, бірақ қайда

Жанды қорғау үшін жалын алу

Қысқы мұздан