Иллюзии - Марк Тишман

Я прихожу дождем,

Тёмною ночью, холодным днем.

Я появляюсь туманом,

Ветром соленым с морей-океанов.

Я прилетаю огнем,

Я прихожу тоскою о нем,

Чтобы тебя утешить

И подарить пустые надежды.

И мы протягиваем руки навстречу

Этой безумной иллюзии вечной,

Притягиваем разлуки

И все ищем ее в каждом вздохе и звуке.

Протягиваем руки навстречу

Этой безумной иллюзии вечной,

Притягиваем разлуки

И все ищем ее в каждом вздохе и звуке.

Я ухожу в окно:

Все двери ее уже закрыты давно.

Я исчезаю обманом,

Все тем же ветром соленым с морей-океанов.

Я не любовник твой,

Я не герой твой, я не ковбой:

Я верный твой утешитель.

Задвиньте все шторы и свет потушите!

И мы протягиваем руки навстречу

Этой безумной иллюзии вечной,

Притягиваем разлуки

И все ищем ее в каждом вздохе и звуке.

Не спрашивая, зачем,

Ты засыпаешь на моем плече…

Зачем, зачем, зачем, зачем?

Протягиваем руки навстречу

Этой безумной иллюзии вечной,

Притягиваем разлуки

И все ищем ее в каждом вздохе и звуке.

Протягиваем руки навстречу

Этой безумной иллюзии вечной,

Притягиваем разлуки

И все ищем ее в каждом вздохе и звуке.

Мен жаңбырмен келемін

Қараңғы түн, суық күн.

Мен тұманда көрінемін

Теңіз-мұхиттардан соғатын тұзды жел.

Мен отпен ұшамын

Мен оны аңсап келемін,

Сені жұбату үшін

Және бос үміттер беріңіз.

Ал біз қолымызды алға қарай созамыз

Бұл ақылсыз иллюзия мәңгілік

Біз бөлуді тартамыз

Ал біз оны әр тыныс пен дыбыстан іздейміз.

Біз қолымызды қарай созамыз

Бұл ақылсыз иллюзия мәңгілік

Біз бөлуді тартамыз

Ал біз оны әр тыныс пен дыбыстан іздейміз.

Мен терезеден шығамын:

Оның барлық есіктері көптен бері жабық.

Мен алдаумен жоғалып кетемін

Теңіз-мұхиттардан келетін бірдей тұзды жел.

Мен сенің сүйіктің емеспін

Мен сенің кейіпкерің емеспін, мен ковбой емеспін:

Мен сенің адал жұбатушыңмын.

Барлық перделерді жауып, шамдарды өшіріңіз!

Ал біз қолымызды алға қарай созамыз

Бұл ақылсыз иллюзия мәңгілік

Біз бөлуді тартамыз

Ал біз оны әр тыныс пен дыбыстан іздейміз.

Неге екенін сұрамай

Менің иығымда ұйықтап қалдың...

Неліктен, неге, неге, неге?

Біз қолымызды қарай созамыз

Бұл ақылсыз иллюзия мәңгілік

Біз бөлуді тартамыз

Ал біз оны әр тыныс пен дыбыстан іздейміз.

Біз қолымызды қарай созамыз

Бұл ақылсыз иллюзия мәңгілік

Біз бөлуді тартамыз

Ал біз оны әр тыныс пен дыбыстан іздейміз.