Зигфрид - КооперативништяК

Долгие улицы, душные годы

В кармической власти дождливой погоды.

Ночь — лютый зверь.

Где ты, мой император, теперь…

Тень приоткроет чугунную дверь,

Наверх, по ступенькам, лани быстрей…

В гиблом месте останься со мной,

Слышишь, как ветер запел неземной…

А ночь — монолит

И в ней вера в мертвого бога шалит,

Швыряет звезды в хрустальные дали,

Эти дальние дали в гробу мы видали!

А черные карлики молча страдают,

Ведь на рассвете их всех расстреляют,

А ночь — как магнит

Тянет тех, кто от страха чудит,

А вечером наш Арлекино убит —

ЗИГФРИД

Глаза мухоморов во тьме ищут Одина,

Мы скоро дойдем до Неведомой Родины…

Ұзын көшелер, қайнаған жылдар

Жаңбырлы ауа райының кармалық күшінде.

Түн – қаһарлы аң.

Сен қайдасың, императорым, қазір...

Көлеңке темір есікті ашады,

Жоғарғы қабаттағы бұғылар тезірек...

Өлі жерде, жанымда бол,

Желдің қалай ән салғанын тыңдаңыз ...

Ал түн монолит болып табылады

Оның өлі құдайға деген сенімі тентек,

Жұлдыздарды кристалдық қашықтыққа лақтырады,

Біз бұл алыс қашықтықтарды табытта көрдік!

Ал қара гномдар үнсіз азап шегеді,

Ақыр соңында, таң ата олардың бәрі атылады,

Ал түн магнит сияқты

Қорқыныштан қорқатындарды,

Кешке біздің Арлекин өлтірілді -

ЗИГФРИД

Қараңғыда шыбын тәрізді көздер Одинді іздейді,

Жақында белгісіз Отанға жетеміз...