Темнота - Дети лабиринта

Темнота спустилась на город.

Пустота в наших глазах.

И гроза, в ушах наших грохот,

Вызывает неведомый страх.

Молнии сверкают над нами.

Заливает костры наши дождь.

Мы грешны перед Богами,

Мы умрем в эту черную ночь.

Приступ страха живет вместе с нами,

Только дождь пробуждает его!

Ураган летит над городами.

Стены тьмы встают из ничего.

И мы видим: врата преисподней

Открываются где-то в горах.

Скоро утро сны все прогонит,

И закончится неведомый страх!

Қаланы қараңғылық басты.

Біздің көзімізде бос.

Ал найзағай, құлағымызда гүріл,

Белгісіз қорқыныш тудырады.

Үстімізде найзағай жарқылдайды.

Жаңбыр біздің отымызды толтырады.

Біз құдайлардың алдында күнәкармыз,

Біз осы қара түнде өлеміз.

Қорқыныш шабуылы бізбен бірге өмір сүреді,

Оны тек жаңбыр ғана оятады!

Дауыл қалалардың үстінен ұшады.

Қараңғылық қабырғалары жоқтан көтеріледі.

Ал біз көреміз: тозақтың қақпалары

Олар таулардың бір жерінде ашылады.

Жақында таң барлық армандарды жояды,

Ал белгісіз қорқыныш бітеді!