Сьнег - Андрей Макаревич

Сьнег.

Горад губляе зрок.

Крок

У змрок ад сьвятла, і зноў

Колер, як белы сьнег.

Горад твой

Стаў караблём,

Лёдам забраны ў палон.

Ты

Ведаеш пэўна як

Сьнег

Нам пакідае знак.

Ён робіць заўсёды так,

І горад твой,

Сонцам сагрэты,

Плыве па вясновай вадзе.

Але

Ці дадзена нам зразумець,

Каму

Дзячыць за цеплыню,

Што зводзіць няспынна сьнег.

Сто доўгіх дзён

Мацнейшым быў ён,

І раптам зьнікае за пяць

Цёплых дзён.

Қар.

Қаланың көркі жоғалып барады.

Қадам

Жарықтың қараңғылығында, тағы да

Түсі ақ қар сияқты.

Сіздің қалаңыз

Кеме болды,

Ол мұздың тұтқынында болды.

Сіз

Сіз қалай екенін анық білесіз

Қар

Ол бізге із қалдырады.

Ол әрқашан солай етеді

Ал сенің қалаң,

Күн жылыған,

Бұлақ суында қалқып жүреді.

Бірақ

Түсіну бізге берілген

Кімге

Жылылық үшін рахмет,

Бұл тоқтаусыз қар әкеледі.

Жүз ұзақ күн

Ол күштірек болды,

Және кенет бесеуінде жоғалады

Жылы күндер.