Loucura - Carlos Do Carmo, Lucilia Do Carmo

Sou do fado

Como sei

Vivo um poema cantado

De um fado que eu inventei

A falar

Não posso dar-me

Mas ponho a alma a cantar

E as almas sabem escutar-me

Chorai, chorai

Poetas do meu país

Troncos da mesma raíz

Da vida que nos juntou

E se vocês

Não estivessem a meu lado

Então não havia fado

Nem fadistas como eu sou

Esta voz

Tão dolorida

É culpa de todos vós

Poetas da minha vida

É loucura

Ouço dizer

Mas bendita esta loucura

De cantar e de sofrer

Chorai, chorai

Poetas do meu país

Troncos da mesma raíz

Da vida que nos juntou

E se vocês

Não estivessem a meu lado

Então não havia fado

Nem fadistas como eu sou

Мен фадоданмын

мен қайдан білемін

Мен жырланған өлеңмен өмір сүремін

Мен ойлап тапқан фадодан 

Сөйлеп тұрған

Мен өзімді бере алмаймын

Бірақ мен жанымды ән саламын

Ал жандар мені қалай тыңдау керектігін біледі

жылау, жылау

Елімнен шыққан ақындар

Бір тамырдың діңдері

Бізді жақындастырған өмірден

Сен болсаң ше

қасымда болмады

Сондықтан фадо болған жоқ

Мен сияқты фадисталар да емес

бұл дауыс

сондай ауыр

Бәріне сен кінәлісің

Менің өмірімнің ақындары

Бұл ақылсыз

айтуды тыңдау

Бірақ бұл ессіздік бақытты

Ән мен азаптан

жылау, жылау

Елімнен шыққан ақындар

Бір тамырдың діңдері

Бізді жақындастырған өмірден

Сен болсаң ше

қасымда болмады

Сондықтан фадо болған жоқ

Мен сияқты фадисталар да емес