Testamento - Silvio Rodríguez

Como la muerte anda en secreto

y no se sabe qu maana,

yo voy a hacer mi testamento,

a repartir lo que me falta

pues lo que tuve ya est hecho,

ya est abrigado, ya est en casa.

Yo voy a hacer mi testamento

para cerrar cuentas soadas.

Le debo una cancin a la sonrisa,

a la sonrisa de manantial, esa que salta:

le debo una cancin a toda prisa

para que quede que estuvo cerca, agazapada.

Le debo una cancin a lo que supe,

a lo que supe y no pudo ser ms que silencio:

le debo una cancin, una que ocupe

la cantidad de mordazamor de un juramento.

Le debo una cancin a los pecados,

a los pecados que no gast, los que no pude:

le debo una cancin, no como hermano,

slo de sal que el delectador tambin alude.

Le debo una cancin a la mentira,

a la mentira pequea, frgil, casi salva:

le debo una cancin endurecida,

una cancin asesina, bruta, sanguinaria.

Le debo una cancin al oportuno,

al oportuno mutilador de cuanta ala:

le debo una cancin de tono oscuro

que lo encadene a vagar su eterna madrugada.

Le debo una cancin a las fronteras,

a las fronteras humanas, no a las del misterio:

le debo una cancin tan poco nueva

como la voz ms elemental de los colegios.

Le debo una cancin a una bala,

a un proyectil que debi esperarme en una selva:

le debo una cancin desesperada,

desesperada por no poder llegar a verla.

Le debo una cancin al compaero,

al compaero de riesgos, al de la victoria:

le debo una cancin de canto nuevo,

una bandera comn que vuele con la historia.

Le debo una cancin, una, a la muerte,

una a la muerte voraz que se comer tanto:

le debo una cancin en que hunda el diente

y luego esparza con la explosin fuegos del canto.

Le debo una cancin a lo imposible,

a la mujer, a la estrella, al sueo que nos lanza:

le debo una cancin indescriptible

como una vela inflamada en vientos de esperanza.

Өлім жасырын жүреді

ал сен ертең не болатынын білмейсің

Мен өсиетімді жасаймын,

маған жетіспейтін нәрсені тарату үшін

өйткені менде болған нәрсе орындалды,

Ол қазірдің өзінде жылы, ол қазірдің өзінде үйде.

Мен өз өсиетімді орындаймын

арман шоттарын жабу үшін.

Күлкіге ән қарыздармын,

көктемгі күлкіге, секіргенге:

Мен саған асығыс өлең қарызмын

ол жақын, еңкейіп қалуы үшін.

Білгеніме ән қарыздармын

Мен білетін нәрсеге және бұл үнсіздіктен артық болуы мүмкін емес еді:

Мен оған бір ән қарыздармын

анттағы махаббаттың мөлшері.

Мен күнәлар үшін ән қарызмын,

Мен жұмсамаған, мен жасай алмаған күнәларға:

Мен оған аға ретінде емес, ән берем

оқырман да меңзейтін тұз ғана.

Өтірікке ән қарыздармын,

кішкентай, нәзік, дерлік сақталған өтірікке:

Мен оған шыңдалған ән қарыздармын,

қанішер, қатыгез, қанішер ән.

Кезінде әнге қарыздармын,

Қаншама қанатты дер кезінде қиратушыға:

Мен оған қараңғы әнге қарыздармын

бұл оның мәңгілік таңын адастыру үшін оны шынжырлайды.

Мен шекараға ән қарызмын,

Жұмбақ шекараларға емес, адами шекараларға:

Мен оған жаңа ән үшін қарыздармын

мектептердің ең қарапайым дауысы ретінде.

Мен оққа ән қарыздармын

Джунглиде мені күтіп тұрған снарядқа:

Мен оған шарасыз ән қарыздармын

оны көре алмау үшін қатты қиналады.

Жолдасыма ән қарыздармын,

тәуекел серіктесіне, жеңіске:

Мен оған жаңа ән айтуым керек,

тарихпен бірге желбіреген ортақ ту.

Өлімге бір әнге қарыздармын,

Бірі сонша жейтін ашкөз өлімге:

Мен оған тісін батыратын әнге қарыздармын

сосын әннің жарылыс оттарымен таралады.

Мен мүмкін емеске ән қарызмын,

әйелге, жұлдызға, бізді іске қосатын арманға:

Мен оған сөзбен жеткізгісіз ән қарыздармын

үміт желдерінде жанған шырақ сияқты.