Comfortable? - Peter Hammill

She like to keep God out of church,

Especially when she prays:

All in it’s place all safely stored

For some rogation day…

The paradox is so apparent,

The sense absurd, but all too real;

The nonsense is arrant

But she just want to feel comfortable.

A pound in the collection-box,

A name-plate by the aisle;

She always wears a heat,

For he’ll appreciates the style.

Pays no attention to the sermon,

Christ in himself has no appeal,

The social custom is the turn-on

And she just wants to feel comfortable.

She doesn’t want to know/here/see.

Treading not on her illusions,

I will not walk upon my own:

We stand among the creature comforts —

We’re standing on the stockpiles of first stokes.

We stand on the brink of the ultrapower,

Assume it’s a proper place,

View the living hour by hour

In the first person singular case.

On with the usual complacent wait

For the mortal wound to heal.

When the abyss is adjacent —

What right have we got to feel comfortable?

On with the usual complacency,

On with the customary zeal;

She doesn’t need to match a valency,

She just wants to feel comfortable.

It’s her blindness and her blessing

That the thought will not occur.

That heaven, when it comes, might have

No special place for her.

She’ll never look at the enigma,

She doesn’t want things quite that real.

Oh, that’s some kind of stigma —

What right has she got to feel so comfortable?

She doesn’t want to think about it,

She doesn’t want to talk about it,

She doesn’t want to look at it:

It makes her feel uncomfortable.

Ол Құдайды шіркеуден аулақ ұстағанды ​​​​ұнатады,

Әсіресе ол дұға еткенде:

Барлығы өз орнында, барлығы қауіпсіз сақталады

Кейбір ротация күніне…

Парадокс өте айқын,

Сезім абсурд, бірақ тым шынайы;

Аңқау орынсыз

Бірақ ол өзін жайлы сезінгісі келеді.

Коллекция қорабындағы фунт,

Дәліздегі фабрика;

Ол әрқашан жылу киеді,

Өйткені ол стильді бағалайды.

Уағызға мән бермейді,

Мәсіхтің өзіне ұнамсыз,

Әлеуметтік әдет қосу

Ол жай ғана өзін жайлы сезінгісі келеді.

Ол білгісі келмейді / міне / Көреді.

Оның иллюзияларына көнбей,

Мен өз бетіммен баспаймын:

Біз жаратылыстардың жайлылығының                                               тұрамыз

Біз алғашқы стокстың қоймаларында тұрмыз.

Біз ульпауштың қарабында тұрамыз,

Бұл орынды орын деп есептейік,

Тұру уақытын сағатпен                                                                                                                          Өмір сүру 

 Бірінші тұлғаның дара жағдайда.

Кәдімгі жайбарақат күтумен

Өлім жарасы жазылуы үшін.

Тұңғиық көрші болған кезде -

Біз өзімізді жайлы сезінуге қандай құқығымыз бар?

Кәдімгі тоқмейілсумен,

Әдеттегі құлшыныспен;

Ол валенттілікке сәйкес келмеуі керек,

Ол жай ғана өзін жайлы сезінгісі келеді.

Бұл оның соқырлығы және оның батасы

Бұл ой пайда болмайды.

Бұл аспан, ол келгенде, болуы мүмкін

Ол үшін арнайы орын жоқ.

Ол ешқашан жұмбаққа қарамайды,

Ол нақты нәрселерді қаламайды.

О, бұл стигманың бір түрі —

Оның өзін соншалықты жайлы сезінуге қандай құқығы бар?

Ол бұл туралы ойлағысы келмейді,

Ол бұл туралы                                                                                                           |

Ол қарағысы келмейді:

Бұл оны ыңғайсыз сезінеді.