Мандарины - Дмитрий Ревякин

Искрился миг, вулкан проснулся

Глаза в глаза – и мир возник.

Легко руки твоей коснулся –

Ожогом детской новизны.

Кипела гладь морской купели,

Зарок отчаянный ветшал,

Где наяву округа пела

И вместе с ней моя душа.

Солнечные зреют мандарины,

Сердце бьётся чаще неспроста.

Как в кино, как в сказке старинной,

Вместе книгу жизни листать.

Когда в груди цветут восторги,

И зеркала благоволят –

Мы укротим любые толки,

И превратим в лекарство яд.

Ветра судьбы внезапно стихли,

Где имена оглашены.

Команды ждут ручные тигры

В прицеле ревностной весны.

Бір сәтте жарқ етті, жанартау оянды

Көзге - және әлем пайда болды.

Қолыңызға жеңіл тиіп -

Балалық шақтағы жаңалықтың күйігі.

Теңіз шрифтінің кеңдігі қайнады,

Үмітсіз ант бұзылды,

Шын мәнінде аудан қайда ән салды

Және онымен менің жаным.

Шуақты мандариндер піседі,

Жүрек белгілі бір себептермен жиі соғады.

Фильмдегідей, ескі ертегідегідей,

Бірге өмір кітабын парақтаңыз.

Кеудеде ләззат гүлдегенде,

Ал айналар жақсы көреді -

Біз кез келген өсек-аяңды басамыз

Ал уды дәріге айналдыр.

Тағдырдың соққан желдері кенет басылды

есімдері жарияланған жерде.

Командалар қолға үйретілген жолбарыстарды күтуде

Қызғаныш бұлақ көз алдында.