Pace - Claudio Baglioni

l’immenso soffio dell’oceano

mi spinge via con s© a naufragare

su spiagge chiare

a un passo dalla vita muoiono

conchiglie e nelle orecchie ancora il mare

s’arrampicano in cima con quei ginocchi secchi

e tutto il mondo gi№ respirano

si fanno roccia

e al sole un’altra volta guardano

poi chiudono per sempre gli occhi gli stambecchi

e io ti chiedo perdono se

fratello a volte tu mi hai fatto male

io non potevo essere come te

un mago un angelo immortale

pace a noi che abbiamo avuto tanto

da smarrir la luce della semplicit

quando poi si nasce e il primo grido un pianto

e il bambino un uomo

che il suo nome

non sa dire mai

nel buio della terra aspettano

finch© lass№ una notte pi№ irreale

come in una cattedrale

nell’aria antica cantano

per una sola estate le cicale

Virgilio cadde mentre era in volo sopra un prato

e le sue ali non si aprirono

guida di quei poeti

che un giorno si smarrirono

lui si che mi trattІ da uomo e adesso andato

ed anche noi ci lasciamo qui

Cucaio e non dobbiamo dirci niente

ci serve pure di arrivare qui

per ripartire nuovamente

pace a me che non so amare ancora

ciІ che ho e non so non amar quel che non ho

fermo sull’abisso tra il rischio e la paura

cosa non mi uccise

mi lasciІ la forza

di vivere

pace a te per quello che mi hai dato

e per tutto ciІ che tu non mi desti mai

e cos¬ da solo un cuore l’ho trovato

forse un mondo uomo

sotto un cielo mago

forse me

ora sono libero

un uomo

oltre

мұхиттың кең тынысы

кеме апатқа ұшырау үшін мені онымен бірге итеріп жібереді

таза жағажайларда

өмірге бір қадам қалғанда олар өледі

раковиналар мен теңіз әлі құлақтарда

олар сол құрғақ тізелерімен шыңға шығады

және бүкіл әлем қазірдің өзінде тыныс алуда

олар тасқа айналады

және олар тағы да күнге қарайды

сосын ешкілер көздерін мәңгілікке жұмады

және егер болса кешірім сұраймын

бауырым кейде мені ренжітесің

Мен сен сияқты бола алмадым

сиқыршы өлмейтін періште

көп нәрсеге ие болған бізге тыныштық

қарапайымдылық нұрын жоғалту

онда сен туылғанда және бірінші жылау - жылау

ал бала ер адам

бұл оның аты

ол ешқашан айта алмайды

олар жердің қараңғылығында күтеді

сол жерде бұдан да шынайы емес түнге дейін

собордағы сияқты

ежелгі ауада олар ән айтады

тек бір жазға арналған цикадалар

Вергилий шалғынның үстінен ұшып бара жатқанда құлап қалды

және оның қанаттары ашылмады

сол ақындардың жолбасшысы

бір күні адасып кеткен

ол маған ер адамдай қарады, енді кетті

және біз де осы жерден кетеміз

Кукаио екеуміз бір-бірімізге ештеңе айтуымыз керек емес

бізге де осында жету керек

қайта бастау үшін

Әлі сүюді білмейтін маған тыныштық

Менде бар мен білмегенім менде жоқты жақсы көрмеймін

тәуекел мен қорқыныш арасындағы тұңғиықта тұру

мені не өлтірмеді

ол маған күш қалдырды

өмір сүру

Маған бергендерің үшін саған тыныштық

және сен маған ешқашан бермегенің үшін

сондықтан мен жалғыз жүректі таптым

бәлкім, адамның әлемі

сиқырлы аспан астында

мүмкін мен

енді мен босмын

адам

тыс