Полночь - Надежда Кадышева

В нашем парке у вокзала

Первых встреч остался запах

Осень листья все украла

Закружила звуки в гаммах.

Тихо дождь стучит по крыше

За окном маячит ночь

Кто-то шлет надежду свыше

Стрелки бьют уже полночь.

Где-то там в ночи гуляют

наши тени каждый вечер

Чувства тают-замерзают

И любовь уносит ветер.

За стеной шумят соседи

Стук на лестнице, за дверью

Помню пряди цвета меди

Жду звонка и в чудо верю.

Голос теплый твой не слышу

Мыслей горьких кружит рой

Ревность стонет, ранит душу

Разлучая нас с тобой.

Вокзал жанындағы саябақта

Алғашқы кездесулердің иісі қалды

Күзгі жапырақтардың бәрі ұрланған

Ол дыбыстарды таразыда айналдырды.

Тыныш жаңбыр төбені соғып тұр

Терезенің сыртында түн

Біреу жоғарыдан үміт жібереді

Жебелер түн ортасында тиіп тұр.

Олар түнде бір жерде серуендейді

әр кеш сайын біздің көлеңкеміз

Сезімдер қатып қалады

Ал махаббатты жел алып кетеді.

Қабырғаның артында көршілері шулап жатыр

Баспалдақты қағып, есіктің сыртында

Менің есімде мыс түсті жіптер

Қоңырау күтіп, ғажайыпқа сенемін.

Мен сенің жылы дауысыңды естімеймін

Ащы ойлар үйірі

Қызғаныш еңірейді, жанды жаралайды

Бізді сізден айыратын.