Вожатая - Иван Кучин

Вот ржавый кран вцепился в исполина и снёс его с протянутой рукой,

И ног чугунных рваная штанина в казанское в небо смотрит сиротой.

Седая ель покрылась изморозью, он грохнул так, последний шля привет,

Что из души повылетали гвозди, которые вбивали с детских лет.

Припев:

«Когда-то здесь аллеи были узки и здесь на площади, чуть в стороне

Вожатая в нарядной белой блузке на шею галстук повязала мне».

Теперь кто пал — тому уж не подняться, прощай, Ильич, я знаю по себе:

Как трудно от чего-то оторваться, что с молоком воспитано в тебе.

Прощай, прощай без памяти, без слова, лишь диких птиц засохнувший помёт.

Когда в душе нет ничего святого, то и пенять не надо на народ.

Припев:

«Когда-то здесь аллеи были узки и здесь на площади, чуть в стороне

Вожатая в нарядной белой блузке на шею галстук повязала мне».

Ах, красный галстук — горькая потеря и праздник Мая, мира и труда.

Я и тогда особенно не верил, ну, а теперь тем боле, господа.

Идут года, но спицы расписные всё так же вязнут в лжи по самую ось.

Мы тоже дети страшных лет России, нам многое увидеть довелось.

Припев:

«Когда-то здесь аллеи были узки и здесь на площади, чуть в стороне

Вожатая в нарядной белой блузке на шею галстук повязала мне».

«Когда-то здесь аллеи были узки и здесь на площади, чуть в стороне

Вожатая в нарядной белой блузке на шею галстук повязала мне».

Мұнда тот басқан тырна алыпты ұстап алып, оны созған қолымен бұзды,

Ал шойынның жыртық шалбар аяқтары жетім баладай Қазан аспанына қарайды.

Сұр шыршаны аяз басып, ол осылай тарсылдады, соңғы сәлем,

Сол тырнақ бала кезден қаққан жаннан ұшып кетті.

Хор:

«Бір кездері мұндағы аллеялар тар, ал мұнда алаңда, сәл шетте болатын

Ақылды ақ блузкадағы кеңесші менің мойныма галстук байлады».

Енді кім құлаған болса, енді қайта көтерілмейді, қош бол, Ильич, мен өз тәжірибемнен білемін:

Сүтпен тәрбиеленген нәрседен ажырау қандай қиын.

Қоштасу, жады жоқ, сөз жоқ, жабайы құстардың кептірілген саңғырығы ғана.

Жан дүниесінде қасиетті ешнәрсе болмаған соң, халықты кінәлаудың қажеті жоқ.

Хор:

«Бір кездері мұндағы аллеялар тар, ал мұнда алаңда, сәл шетте болатын

Ақылды ақ блузкадағы кеңесші менің мойныма галстук байлады».

Әй, қызыл галстук – ащы шығын мен мамырдың, бейбітшілік пен еңбектің мерекесі.

Ол кезде де мен онша сенбедім, енді одан да бетер, мырзалар.

Жылдар өтеді, бірақ боялған инелер әлі де ось бойымен өтірікке жабысып қалады.

Біз де Ресейдің сұрапыл жылдарының балаларымыз, көп нәрсені көруге мүмкіндік алдық.

Хор:

«Бір кездері мұндағы аллеялар тар, ал мұнда алаңда, сәл шетте болатын

Ақылды ақ блузкадағы кеңесші менің мойныма галстук байлады».

«Бір кездері мұндағы аллеялар тар, ал мұнда алаңда, сәл шетте болатын

Ақылды ақ блузкадағы кеңесші менің мойныма галстук байлады».