Милая - Иван Кучин

Опять судьба меня не пощадила,

Еще один забит мне в душу гвоздь.

Что ж, хватит нам того, что с нами было

И хватит нам того, что не сбылось.

Я знаю сам — со мной Вам было тошно,

Я был не тот, который нужен Вам.

Одной ногой завяз я в темном прошлом,

Ну, а другой хромал по кабакам.

Милая, простите мне за жизнь мою…

Милая, но, видит Бог, я Вас люблю…

Я Вас люблю, а как — я сам не знаю,

И по сему к любви я не готов.

Как первый снег, вдруг загрустив по маю,

Затопит все до дальних берегов,

Вот так и я, себя и Вас измучил.

Вернулись Вы в привычный свой колхоз,

Где сонный муж, сервант, а в дверце ключик,

А по ночам — подушка горьких слез.

Милая, простите мне за жизнь мою…

Милая, но видит Бог, я Вас люблю…

Тағы да тағдыр мені аямады,

Тағы біреуі жаныма шеге соқты.

Бізге не болғаны жеткілікті

Ал орындалмай қалған нәрселер бізге жетеді.

Мен өзімді білемін - сен менімен ауырдың,

Мен саған керек адам емес едім.

Мен бір аяғыммен қараңғы өткенде қалдым,

Ал, екіншісі таверналарды айналып жүрді.

Жаным, мені өмірім үшін кешірші...

Жаным, бірақ, құдай біледі, мен сені жақсы көремін...

Мен сені жақсы көремін, бірақ қалай екенін білмеймін

Сондықтан мен махаббатқа дайын емеспін.

Алғашқы қар сияқты, кенет мамырдың қайғысы,

Алыс жағаларға бәрін су басады,

Өзімді де, сені де осылай қинадым.

Кәдімгі колхозыңа оралдың,

Ұйқысы келген күйеу, сервант, есіктегі кілт қайда?

Ал түнде - ащы жастық жастық.

Жаным, мені өмірім үшін кешірші...

Қымбаттым, бірақ Құдай көріп тұр, мен сені жақсы көремін...