Барыня - Иван Кучин

Ехал я вчерась проулком, вижу барыня стоит.

Носик — кнопкой, щечки — булкой, локон -золотом завит.

Села важно: «Ну, шелковый», эдак ручкой — мол «пошел»!

И «пошел» я за целковый, без надежды на «ишшо».

«Эх, сударыня честная, ты уж смилуйся, накинь!»

«Ты гони, душа хмельная, да гляди, не опрокинь!»

Что ж, я шибко не серчаю, не впервой возить господ!

«Не извольте» — отвечаю, сумлеваться на мой счет.

Припев:

Голова моя нечайная, голова моя отчайная,

Прокачу, как будет мило Вам, хоть без вывала, хоть с вывалом.

Едем мы под фонарями, меж домов в глубоком сне.

Норовил я кругалями, да, не тут-то было мне.

Сзади голос властный, нежный, как в печенку острый нож:

«Эй, мужик!

Уснул ты нештоль?

Ты куда меня везешь?

По колдобам, по ухабам я коней своих — в галоп.

Хлоп!

О дьявол!

Дрожки — на бок, а попутчица — в сугроб.

Тут уж стало не до смеху!

Спрыгнул, шарю, где ж оне?

Нету барыньки, лишь кверху каблучки торчат одне.

Припев:

Голова моя нечайная, голова моя отчайная,

Прокачу, как будет мило Вам, хоть без вывала, хоть с вывалом.

Снег разгреб я — губки красны, мне навстречу: «Ох, убил!

Ох, угробил!»

— ну, и ясно, я момент не упустил!

Грешен, каюсь, но, ей-Богу, по щекам меня Вы зря!

Уж такая нам дорога, что без вывалу — нельзя!

Припев:

Голова моя нечайная, голова моя отчайная,

Прокачу, как будет мило Вам, хоть без вывала, хоть с вывалом.

Голова моя нечайная, голова моя отчайная,

Прокачу, как будет мило Вам, хоть без вывала, хоть с вывалом.

Мен кеше жолақпен келе жатқан едім, әйелдің тұрғанын көрдім.

Мұрын түймелі, жақтары орамды, бұйра алтынмен бұралған.

Ол маңызды түрде отырды: «Ал, жібек», қалам сияқты - олар «барды» дейді!

Ал мен «ишшодан» үміт үзбей, рубльге «бардым».

«Ой, шыншыл ханым, рақымыңыз бар, оны киіңіз!»

«Жүр, мас жан, бірақ қара, құлатпа!»

Жарайды, мен қатты ашуланбаймын, мырзаларды бірінші рет көтеріп тұрған жоқпын!

«Өтінемін, жасама», - деп жауап бердім, мен туралы екіталай.

Хор:

Менің басым қаңырап, қаңырап қалдым.

Мен сені мінгіземін, орамсыз да, ораммен болса да, саған қандай жақсы болады.

Шам бағандарының астынан, үйлердің арасында қатты ұйқыда келеміз.

Мен шеңбер бойымен таластым, иә, ол мен үшін болмады.

Дауыстың артында беделді, жұмсақ, бауырдағы өткір пышақтай:

«Ей адам!

Сіз қандай да бір жолмен ұйықтап қалдыңыз ба?

Мені қайда апарып жатырсың?

Шұңқырдың үстінде, шұңқырдың үстінде мен аттарымды шауып келемін.

Қол шапалақта!

Әй шайтан!

Дрожки - оның жағында, ал жолдасы - қар құрсауында.

Бұл күлкі емес!

Мен секірдім, дірілдеп жатырмын, ол қайда?

Ешқандай ханым жоқ, тек өкшесі ғана жабысады.

Хор:

Менің басым қаңырап, қаңырап қалдым.

Мен сені мінгіземін, орамсыз да, ораммен болса да, саған қандай жақсы болады.

Мен қарды тырмаладым - қызыл еріндер, маған қарай: «О, мен өлтірдім!

О, бұзды!»

- жарайды, түсінікті, мен сәтті жіберген жоқпын!

Күнәһар, мойындаймын, бірақ, құдайға ант етемін, менің бетімде сен бекерсің!

Біз үшін қымбатымыз сонша, үйіндісіз мүмкін емес!

Хор:

Менің басым қаңырап, қаңырап қалдым.

Мен сені мінгіземін, орамсыз да, ораммен болса да, саған қандай жақсы болады.

Менің басым қаңырап, қаңырап қалдым.

Мен сені мінгіземін, орамсыз да, ораммен болса да, саған қандай жақсы болады.