Blood - Drudkh

Гомоніла Україна,

Довго гомоніла,

Довго, довго кров степами

Текла-червоніла.

Текла, текла та й висохла.

Степи зеленіють;

Діди лежать, а над ними

Могили синіють.

Та що з того, що високі?

Ніхто їх не знає,

Ніхто щиро не заплаче,

Ніхто не згадає.

Тілько вітер тихесенько

Повіє над ними,

Тілько роси ранесенько

Сльозами дрібними

їх умиють.

Зійде сонце,

Осушить, пригріє;

А унуки?

їм байдуже,

Панам жито сіють.

Багато їх, а хто скаже,

Де Гонти могила, —

Мученика праведного

Де похоронили?

Де Залізняк, душа щира,

Де одпочиває?

Тяжко!

важко!

Кат панує,

А їх не згадають.

Гомоніла Україна,

Довго гомоніла,

Довго, довго кров степами

Текла-червоніла.

І день, і ніч гвалт, гармати;

Земля стогне, гнеться;

Сумно, страшно, а згадаєш —

Серце усміхнеться.

Тарас Шевченко

Гомонила Украина,

Ұзақ өсек,

Далада ұзын, ұзын қан

Ол қызыл түсті.

Ағып, ағып, кеуіп кетті.

Жасыл дала;

Аталары өтірік айтады, олардың үстінен

Молалар көк түсті.

Сонымен, ұзын болу туралы не деуге болады?

Оларды ешкім танымайды,

Ешкім шын жүректен жыламайды,

Ешкім есіне алмайды.

Тек жел тыныш

Олардың үстінен үрлеп,

Тек ерте шық

Кішкентай көз жас

олар жуылады.

Күн шығады

Ағызады, жылытады;

Ал немерелері?

олар бәрібір

Мырзалар қара бидай егеді.

Олардың көпшілігі және кім айтады

Де Гонның моласы, -

Әділдердің шейіті

Ол қайда жерленген?

Қайда Зализняк, адал жан,

Ол қайда демалып жатыр?

Ауыр!

қиын!

Жазалаушы билік жүргізеді,

Және олар есте қалмайды.

Гомонила Украина,

Ұзақ өсек,

Далада ұзын, ұзын қан

Ол қызыл түсті.

Ал күндіз-түні зорлық-зомбылық, мылтық;

Жер еңіреп, иіліп жатыр;

Қайғылы, қорқынышты және есте сақтаңыз -

Жүрек күледі.

Тарас Шевченко