Пепел - Ассаи

Вперед, Арсенал!

Антенны ловят тебя, в диапазоне этого мира, это телекинез,

Стадионы будут петь и танцевать танец, едва не задыхаясь,

Любовь не умирает, до натянутого — прощай,

Но даже мой район врядли сможет выкурить рай, врядли сможет выкурить прайм-тайм,

Втягивая запах экрана я вижу смерчи, я слышу то, что диктует нам бездна,

Синий бархат, скажи мне кто я такой, и как унять надежды стать прежним,

Где меня любят, где я люблю, где я не буду, тенью, светлому дню,

Капроновое пламя, я знаю ты хочешь, испепелить порванный подчерк.

Нет дна, в теплоте рук.

Те ли ли мы, теряя тень ту?

Нет дна, в теплоте рук.

Те ли ли мы, теряя тень ту?

Припев:

Алый закат унесет день, немного седой, намного другой, но это твой голос во мне,

Голос моих людей, не отпускает пепел,

Алый закат унесет день, немного седой, намного другой, но это твой голос во мне,

Голос моих людей, не отпускает пепел.

Как много воды, ненужных слов, как много ненависти в каждом таит засов,

Буду черным как песок «тихого», омолоди же его, или скажи мне,

Под ладонями пухом, иду за тобой я, иду за тобой, но,

Порванный в клочья, в отражении лужи, кто же все-таки больше, получит за душу?

Откуда снег летом, зачем небо сыпет пепел, кто эти люди в моем кабинете?

Уходи не любя, не видя дальше пути, продай все и беги,

Родные глаза, в полете над скалами, одержимые свободой, как воздух,

Как мало надо, что бы стать птицей, и как много чтобы земля любила как сына.

Припев:

Алый закат унесет день, немного седой, намного другой, но это твой голос во мне,

Голос моих людей, не отпускает пепел,

Алый закат унесет день, немного седой, намного другой, но это твой голос во мне,

Голос моих людей, не отпускает пепел.

Арсеналға бар!

Антенналар сізді осы әлемнің ауқымында ұстайды, бұл телекинез,

Стадиондар ән айтып, би билейді

Махаббат өлмейді, қиналғанға - қош бол,

Бірақ менің көршімнің өзі жұмақ шегуі екіталай, прайм-тайм шегуі екіталай,

Экранның иісіне сурет салып, мен торнадоларды көремін, тұңғиық бізге не айтқанын естимін,

Көк барқыт, маған кім екенімді айтшы, сол боламын деген үмітті қалай тыныштандыруға болады,

Сүйген жерім, сүйгенім, болмайтын жерім, көлеңкем, жарық күн,

Капрон жалыны, сіз жыртылған астын сызуды өртеп жібергіңіз келетінін білемін.

Түбі жоқ, алақан жылуында.

Сол көлеңкеден айырылып бара жатқан біздер ме?

Түбі жоқ, алақан жылуында.

Сол көлеңкеден айырылып бара жатқан біздер ме?

Хор:

Қып-қызыл күн батуы күнді алып тастайды, сәл сұр, басқаша, бірақ бұл мендегі сіздің дауысыңыз,

Халқымның үні күлін тастамайды,

Қып-қызыл күн батуы күнді алып тастайды, сәл сұр, басқаша, бірақ бұл мендегі сіздің дауысыңыз,

Халқымның үні күлін жібермейді.

Қанша су, қажетсіз сөздер, қаншама жеккөрушілік тығырыққа тіреледі,

«Тыныштықтың» құмындай қара боламын, оны жасар, не айтшы

Алақан астында мен саған еремін, мен саған еремін, бірақ,

Ұсақ-түйек жыртылып, шалшық шағылысып, жан үшін кім көп алады?

Жазда қар қайдан жауады, аспан неге күл төгеді, менің кабинетімдегі бұл адамдар кім?

Сүймей, жолды көрмей кет, бәрін сатып, жүгір,

Туған көздер, жартастарда ұшқан, еркіндікке ие, ауадай,

Құсқа айналу үшін аз керек, ал жердің ұл сияқты сүюі қаншама.

Хор:

Қып-қызыл күн батуы күнді алып тастайды, сәл сұр, басқаша, бірақ бұл мендегі сіздің дауысыңыз,

Халқымның үні күлін тастамайды,

Қып-қызыл күн батуы күнді алып тастайды, сәл сұр, басқаша, бірақ бұл мендегі сіздің дауысыңыз,

Халқымның үні күлін жібермейді.