Острова - Настя Полева

Ты не знал, что пронесешься над большой волной,

Ты не знал, что предназначены тебе со мной

Острова, острова нам,

Ты не знал, ты не знал сам.

Семена летят как стаи птиц над головой,

Я — земля, в меня ложишься, как в песок прибой.

Острова, острова ждут,

Ветер свеж и открыт путь.

И будет море таять как горячий лед.

И ты не должен думать что тебя там ждет.

Сердцевина тех плодов,

Что дает твоя любовь,

Ночь, ночь…

Ты не должен знать куда

Унесет тебя вода

Прочь, прочь.

Ты не знал, что пронесешься над большой волной,

Ты не знал, что предназначены тебе со мной

Острова, острова ждут.

Ветер свеж и открыт путь.

И будет море таять как горячий лед.

И ты не должен думать что тебя там ждет.

Үлкен толқынның үстінен өтетініңді білмедің,

Менімен бірге болу керек екеніңді білмедің

Аралдар, бізге аралдар

Білмедің, өзіңді білмедің.

Тұқымдар құстардың үйіріндей ұшады

Мен жермін, құмдағы серфинг сияқты менде жатасың.

Аралдар, аралдар күтіп тұр

Жел соғып тұр, жол ашық.

Ал теңіз ыстық мұздай ериді.

Ал ол жерде сізді не күтіп тұрғанын ойламау керек.

Бұл жемістердің өзегі

Махаббатыңа не береді

Түн, түн...

Қайда екенін білудің қажеті жоқ

Су сені алып кетеді

Алыста, алыс.

Үлкен толқынның үстінен өтетініңді білмедің,

Менімен бірге болу керек екеніңді білмедің

Аралдар, аралдар күтіп тұр.

Жел соғып тұр, жол ашық.

Ал теңіз ыстық мұздай ериді.

Ал ол жерде сізді не күтіп тұрғанын ойламау керек.