Interludio 3 - Nach

A veces sueñas demasiado, tanto que lo real no importa

Sientes que los días te transportan y te sientes solo

Apagado, como esta ciudad maldita

Que te incita a suplicarles a quienes más te quitan

Mis lágrimas se han secado

Pagué por mis pecados herrados en el pasado

Pero mírame, aquí sentado tan endeble y vulnerable

Callado mientras dejo que el diablo me hable

Me confunde, su voz me aturde y me abandono

Solo si cierro mis ojos veo este trono que merezco

Pero no lo tengo

Jamás pondré mi alma en venta

Prefiero ser feliz don nadie a ser leyenda muerta

Camino lento, y no tan atento aunque lo intento

No me mata el odio ni el lamento

Solo el tiempo que me arruga, como a un papel inservible

En mares de irreversibles mares nado, yo el impasible

El niño sensible, el chico travieso y malo

Frágil carne y hueso moldeada al palo

Pero vivo para contarlo y relatarlo

Y sé que es tan fácil morir que tiemblo solo de pensarlo

Pero que más da, mejor nada que esta odisea

Y si existe un más allá, pues bienvenido sea

Hoy estoy borroso y el cristal no está empañado

Y es porque alguien se ha olvidado del príncipe destronado

Que usa a muñecos rotos y pinta sus sueños rotos en un mundo roto,

quebrado por la angustia de otros

Es la historia silenciosa que a gritos fue castigada

Hoy miro entre mis manos y ¿qué encuentro?

Nada

Todos tenemos una historia, que debe ser contada

Y guardamos un secreto del que nadie sabe nada

Hablamos con la almohada, pero no responde

La verdad está ahí fuera, sí, pero se esconde

Todos tenemos una historia, que debe ser contada

Y guardamos un secreto del que nadie sabe nada

Hablamos con la almohada, pero no responde

La verdad está ahí fuera, sí, pero se esconde

Кейде сіз тым көп армандайсыз, соншалықты шынайы нәрсе маңызды емес

Сіз күндер сізді тасымалдайтынын сезінесіз және өзіңізді жалғыз сезінесіз

Мына қарғыс атқыр қала сияқты

Бұл сізден көп нәрсені алатындарға жалынуға шақырады

көз жасым кеуіп қалды

Мен өткен күнәларымның ақысын төледім

Бірақ маған қарашы, осында сондай әлсіз және осал отырмын

Мен шайтанның менімен сөйлесуіне мүмкіндік бергенше, үндемедім

Ол мені шатастырады, оның дауысы мені таң қалдырады, мен өзімді тастаймын

Көзімді жұмсам ғана, мен лайық мына тағыны көремін

Бірақ менде ол жоқ

Ешқашан жанымды сатпаймын

Мен өлі аңыз болғаннан гөрі ешкім ретінде бақытты болғанды ​​ұнатамын

Мен баяу жүремін, тырыссам да мұқият емес

Мені жек көру де, өкініш те өлтірмейді

Пайдасыз қағаздай мені мыжып тұрған уақыт қана

Қайтымсыз теңіздердің теңіздерінде мен жүземін, мен енжармын

Сезімтал бала, тентек, жаман бала

Таяқшаға құйылған нәзік ет пен сүйек

Бірақ мен айту және айту үшін өмір сүремін

Ал мен өлудің оңай екенін білемін, соны ойласам дірілдеймін

Бірақ кімге бәрібір, бұл одиссейден артық ештеңе жоқ

Ал егер ақырет бар болса, қош келдіңіз

Бүгін мен бұлыңғыр, әйнегі тұман емес

Оның үстіне тақтан тайған ханзаданы біреу ұмытып кеткендіктен

Кім сынған қуыршақтарды қолданып, бұзылған әлемде сынған армандарын бояйды,

басқалардың қасіретімен бұзылды

Жазаланып айқайлаған үнсіз әңгіме

Бүгін мен қолымды қарап, не таптым?

Кез келген

Біздің бәріміздің әңгімеміз бар, оны айту керек

Ал біз ешкім білмейтін құпияны сақтаймыз

Біз жастықпен сөйлесеміз, бірақ ол жауап бермейді

Шындық бар, иә, бірақ ол жасырады

Біздің бәріміздің әңгімеміз бар, оны айту керек

Ал біз ешкім білмейтін құпияны сақтаймыз

Біз жастықпен сөйлесеміз, бірақ ол жауап бермейді

Шындық бар, иә, бірақ ол жасырады