Caravelas - Mariza

Cheguei a meio da vida já cansada

De tanto caminhar!

já me perdi!

Dum estranho país que nunca vi

Sou neste mundo imenso a exilada

Tanto tenho aprendido e não sei nada

E as torres de marfim que construí

Em trágica loucura as destruí

Por minhas próprias mãos de malfadada!

Se eu sempre fui assim este mar morto:

Mar sem marés, sem vagas e sem porto

Onde velas de sonhos se rasgaram!

Caravelas doiradas a bailar…

Ai quem me dera as que eu deitei ao mar!

As que eu lancei à vida, e não voltaram…

Мен өмірімнің ортасына дейін шаршадым

Сонша жаяу жүруден!

Мен өзімді жоғалтып алдым!

Мен көрмеген бейтаныс елден

Мен мына ғаламат дүниеде жер аударылдым

Мен көп нәрсені үйрендім, мен ештеңе білмеймін

Мен салған піл сүйегінен жасалған мұнаралар

Қайғылы ессіздікте мен оларды жойдым

Өз қолыммен!

Егер мен әрдайым осы өлі теңіздей болсам:

Толқынсыз, толқынсыз және портсыз теңіз

Армандардың шырақтары үзілген жерде!

Алтын керуендер билеп жатыр...

О, мен теңізде қалсам ғой!

Өмірге лақтырғандарым, қайтып келмеді...