Девочка у моря - Александр Вертинский

Девочка тонкие ножки в море мочила,

Девочка тихо, тихонько что-то у моря просила…

Первую тайну вверяла простору свободной стихии.

Мягко волны катились, ласкаясь, живые.

Море звенело, играло, струилось, бурлило и пело.

Морю до девочки не было дела.

Но, улыбаяся, голые ножки ее целовало

И обещало, целуя, все обещало.

Қыз жіңішке аяқтарын теңізге малды,

Қыз үнсіз, үнсіз теңізден бірдеңе сұрады...

Ол бірінші құпияны бос элементтің кеңдігіне сеніп тапсырды.

Жұмсақ толқындар домалап, сипап, тірі.

Теңіз шырылдап, ойнап, ағып, қайнап, ән салды.

Теңіз қызға мән бермеді.

Бірақ, күлімсіреп, оның жалаңаш аяғы оны сүйді

Және ол уәде берді, сүйді, ол бәрін уәде етті.