Романс - Михаил Боярский

Сталь подчиняется покорно,

Ее расплющивает молот.

Ее из пламенного горна

Бросают в леденящий холод.

И в этой пытке, и в этой пытке,

И в этой пытке многократной

Рождается клинок булатный.

Вот так мое пытают сердце,

Воспламеняют нежным взглядом.

Но стоит сердцу разгореться,

Надменным остужают хладом.

Болат момындықпен бағынады

Ол балғамен тегістеледі.

Ол отты ұстаханадан

Олар аязды аязға лақтырылады.

Бұл азапта да, осы азапта да,

Және бұл қайталанған азаптауда

Дамаск жүзі дүниеге келеді.

Менің жүрегім осылай қиналады

Нәзік көзқараспен жаныңыз.

Бірақ, жүрек тұтанған бойда,

Тәкаппарлар суықтан суыған.