L'albatros - Léo Ferré

Souvent, pour s’amuser, les hommes d'équipage

Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers

Qui suivent, indolents compagnons de voyage

Le navire glissant sur les gouffres amers

A peine les ont-ils déposés sur les planches

Que ces rois de l’azur, maladroits et honteux

Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches

Comme des avirons traîner à côté d’eux

Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule

Lui, naguère si beau, qu’il est comique et laid

L’un agace son bec avec un brûle-gueule

L’autre mime, en boitant, l’infirme qui volait

Le poète est semblable au prince des nuées

Qui hante la tempête et se rit de l’archer

Exilé sur le sol au milieu des huées

Ses ailes de géant l’empêchent de marcher

Көбінесе экипаж мүшелері көңіл көтеру үшін

Альбатростарды, теңіздегі кең құстарды алыңыз

Артынан ілескен, енжар ​​саяхатшылар

Ащы шұңқырлардың үстімен сырғанап бара жатқан кеме

Оларды бірден тақталарға қойды

Бұл көгілдір патшалар, ебедейсіз және ұятсыз

Өкінішпен үлкен ақ қанаттарын қалдырыңыз

Қасында сүйреп келе жатқан ескектер сияқты

Бұл қанатты саяхатшы, ол қандай ебедейсіз және омыртқасыз

Ол бір кездері өте әдемі болған, ол күлкілі және ұсқынсыз

Біреуі тұмсығын ауыз оттығымен мазалайды

Басқалары еліктейді, ақсап, ұшып бара жатқан шал

Ақын бұлттардың әміршісі сияқты

Кім дауыл қуып, садақшыға күледі

Еденде қуғынға ұшырады

Оның алып қанаттары оның жүруіне кедергі жасайды