Насовсем - Игорь Корнелюк

Для кого-то снова весна, звёзды в ряд,

Где-то сезон дождей.

А где-то свет из окна, там не спят,

Может быть, ждут гостей.

Мой друг от меня ушёл, было ровно семь.

Мой друг от меня ушел, — насовсем.

Он ко мне тогда опоздал —

Не беда, просто попал в час-пик.

Он на прощанье сказал:

«Ерунда — все хорошо, старик».

Мой друг от меня ушёл, было ровно семь.

Мой друг от меня ушел, — насовсем.

Телефон ночами молчит…

Мне теперь некого больше ждать.

А если кто-то звонит в эту дверь —

Мне ни к чему бежать.

Мой друг от меня ушёл, было ровно семь.

Мой друг от меня ушел, — насовсем.

Біреу үшін көктем тағы, жұлдыздар қатар,

Жаңбырлы маусымда бір жерде.

Бір жерде терезеден жарық бар, олар онда ұйықтамайды,

Мүмкін олар қонақтарды күтіп отыр.

Досым мені тастап кетті, тура жеті болды.

Досым мені біржолата тастап кетті.

Ол кезде маған кешігіп келді -

Маңызды емес, мен қарбалас сағатқа жеттім.

Ол қоштасты:

«Бос сөз – бәрі жақсы, қария».

Досым мені тастап кетті, тура жеті болды.

Досым мені біржолата тастап кетті.

Түнде телефон үнсіз...

Менің қазір күтетін ешкімім жоқ.

Егер біреу осы есікте қоңырау соқса -

Менің жүгіретін ештеңем жоқ.

Досым мені тастап кетті, тура жеті болды.

Досым мені біржолата тастап кетті.