Я вернусь - Александр Звинцов

Я вернусь

Знакомый до боли родной городок

Заставил меня загрустить

Прогулочный раньше ходил катерок

И пристани радовал вид.

С утра до темна на гранитных камнях

В прозрачной и светлой воде

Плескалась тогда детвора, будто в снах,

Порой приходящих ко мне.

Тут юность моя затерялась навек

По скверам зелёным пройдусь.

Хотя бы на миг, как любой человек,

Вернусь в эту добрую грусть.

Я помню как в детстве на скользкий откос,

Случайно так вдруг, наступил

И в воду упал, испугавшись до слёз,

И к берегу греб, что есть сил.

Я вернусь в преддверие судьбы своей

Прокачусь на стареньком такси, не торопясь

Ну и пусть в запасе только пару дней

Этот город — души моей часть.

На улице главной всё тот обелиск

Отсюда так видно Днепро

К Приморской спустился, сам бабело вниз,

Аллея для вольных ветров

Здесь летом гитары звучали всегда

И розы цвели в полный рост

И все после танцев спешили сюда

И небо светилось от звёзд.

А в парке, где воздух заставит молчать

Под соснами в пять этажей,

В стотысячный раз мне придётся понять,

Что нет в мире места родней.

Мы так постарели — ведь время летит,

А дети растут — не узнать

Пусть всех земляков Всевышний хранит

И жизнь не заставит страдать.

Я вернусь в преддверие судьбы своей

Прокачусь на стареньком такси, не торопясь.

Ну и пусть в запасе только пару дней

Этот город — души моей часть.

Ну и пусть в запасе только пару дней

Этот город — души моей часть.

Мен ораламын

Ауырсынуға таныс туған қала

Мені мұңайтты

Ләззат қайыққа баратын

Ал пирс бұл көріністі қуантты.

Таңертеңнен қараңғыға дейін гранит тастарда

Мөлдір және жарық суда

Содан кейін балалар армандағандай шашырап кетті,

Кейде олар маған келеді.

Міне, менің жастығым мәңгілікке жоғалды

Мен жасыл алаңдарды аралаймын.

Кем дегенде бір сәтке, кез келген адам сияқты,

Мен бұл жақсы қайғыға ораламын.

Менің есімде балалық шағымда тайғақ жолда,

Кездейсоқ, кенеттен келді

Ол суға құлап, көз жасынан қорқып,

Және бар күшімді салып жағаға беттедім.

Мен тағдырымның қарсаңында қайтамын

Мен ескі таксиге мінемін, ақырын

Бір-екі күн қалса да

Бұл қала менің жанымның бір бөлшегі.

Негізгі көшеде бәрі бірдей обелиск

Бұл жерден Днепрді көруге болады

Ол Приморскаяға түсті, бабело өзі төмен түсті,

Еркін желдерге арналған аллея

Мұнда жазда үнемі гитаралар шырқалады

Ал раушан гүлдері гүлдей жайнап тұрды

Ал барлығы биден кейін осында асықты

Ал аспан жұлдыздармен жарқырайды.

Ал ауа тыныш болатын саябақта

Бес қабат қарағайлардың астында,

Жүз мыңыншы рет түсінуім керек

Дүниеде туыстарға орын жоқ екенін.

Біз өте қартайдық - өйткені уақыт зымырап өтеді,

Ал балалар өседі - сен білмейсің

Алла Тағала барша отандастарымызды сақтасын

Ал өмір сізді азапқа салмайды.

Мен тағдырымның қарсаңында қайтамын

Мен асықпай ескі таксиге мінемін.

Бір-екі күн қалса да

Бұл қала менің жанымның бір бөлшегі.

Бір-екі күн қалса да

Бұл қала менің жанымның бір бөлшегі.