Судьба - Александр Дюмин

Сосны серые, сопки белые

И шагал этап.

А мороз крепчал, ветер с ног валил,

Но никто не ныл.

По краям конвой и собаки вой —

Сердце сжалося.

Силы бы сберечь, ведь сучня, как есть,

Отожралася.

Двести вёрст понты, нужно всем дойти,

Отогреемся.

Привыкать ли нам, чистым босякам,

К этим прелестям.

Пайка хлеба всласть, снега горсть — ништяк!

Не завялимся!

Но до лагеря долгожданного

Мы дотянемся.

Вспоминаю вдруг тополиный пух.

Хату старую.

Под окошком мать всё кричала вслед

Сказку старую:

«Не водись с ворьём, возвращайся в дом,

Ты, как все, живи.

Научись пахать свою землю-мать.

И детей расти».

На беду пущу я коммуну ту Всю колхозную.

Соберётся сход — трактора в расход

Сұр қарағайлар, ақ төбелер

Ал сахна жаяу жүрді.

Аяз күшейіп, аяғымнан жел соғып тұрды,

Бірақ ешкім жылаған жоқ.

Конвойдың шетінде және иттер айқайлайды -

Жүрегі ауырып кетті.

Күшті сақтау үшін, өйткені қаншық, қалай болса солай,

Семіз.

Екі жүз миль шоу, барлығы сонда жетуі керек,

Жылынайық.

Біз, таза қаңғыбастар, үйренуіміз керек пе

Бұл сүйкімділікке.

Тойғанша нан рационы, бір уыс қар – нишяк!

Кетіліп қалмайық!

Бірақ көптен күткен лагерь алдында

Біз қол созамыз.

Кенеттен теректің үлбірегі есіме түсті.

Үй ескі.

Терезенің астында анасы айқайлай берді

Ескі әңгіме:

«Ұрылармен араласпаңдар, үйге қайтыңдар,

Сіз басқалар сияқты өмір сүресіз.

Анаңды жер жыртуды үйрен.

Ал балалар өседі».

Қиналғанда сол коммунаны Бүкіл колхозға жіберемін.

Шығындар - тракторлар жиналады