Grotesk - Stillste Stund

Die Zeit treibt davon

Wie Wüstensand, im Wüstensturm

Sandkörner auf der Haut

Wie Nadeln — nichts hält sie auf!

Die Nächte, so kalt

Und wir ganz allein

Gefangen im Netz der Zeit

In ihrer Unermesslichkeit!

Schwer beladen treiben wir unsere Kamele

Durch die unwegsamen Sandhügel

Der Wüste unserer grotesken Existenz

Viele haben zu früh resigniert

Oder sich mit einem Lager an einer kleinen

Unbedeutenden Oase zufriedengegeben

Wir jedoch müssen weiter

Weiter auf dem Weg dem in der Hitze

Flimmernden Horizont entgegen

Im Wettlauf mit der Zeit

Sind wir Teil der Schöpfung

Eines alten, senilen Greises?

Oder gar ein Zufall?

Ein Unfall?

Grotesk!

Уақыт зымырап өтіп жатыр

Шөл құмындай, шөл дауылында

терідегі құм түйірлері

Инелер сияқты - оларды ештеңе тоқтатпайды!

Түндері сондай суық

Ал біз бәріміз жалғызбыз

Уақыттың торына түсті

Оның шексіздігінде!

Түйелерімізді ауыр жүкпен айдаймыз

Өтпейтін құм төбелер арқылы

Біздің гротесктік болмысымыздың шөлі

Көбісі тым ерте бас тартты

Немесе шағын лагерьге қатысыңыз

Қанағаттанған елеусіз оазис

Дегенмен, біз жалғастыруымыз керек

Ыстықта жүрген жолмен жүре беріңіз

жыпылықтайтын көкжиекке қарай

Уақытпен жарыста

Біз жаратылыстың бір бөлігіміз бе?

Қарт, қарт қария ма?

Әлде кездейсоқтық па?

Апат па?

Гротеск!