Он - Шмели

Ностальгия Его колола

Изнутри, а со всех сторон

Жертвы Высшего Самотеррора

Били оземь, даря поклон…

Лишь красивая сила не льстила,

Насмеялась, чуть не убила…

Вознеслась до порочного тлена,

Вот вам жалость, кругом измена.

Обсчитался на девять грамм,

Знать, молился не тем богам…

Он устал, попросил награду

За умение воскресать,

Но устроила сила засаду,

Чтобы снова его убивать…

Не успел он ни с кем проститься,

Океан его облизал,

Полетел он вниз мёртвой птицей,

На дно, мимо алмазных скал…

Но опять остался он вечен,

В красоту он забрёл, обомлел,

Пусть был слаб он и нечеловечен,

Но в аду не раз он горел…

Сообразил да прочёл стихотворно,

Мне, мол, дело б творить плодотворно,

И дарить уют кособоким,

Надлежит Мир по праву, бесспорно,

Божевольным, Больным и Убогим…

Сағыныш оны тітіркендірді

Іштен, бірақ барлық жағынан

Жоғарғы өзін-өзі террордың құрбандары

Олар садақ беріп, жерге ұрды ...

Тек әдемі күш мақтанбады,

Күлді, өле жаздады...

Жаман ыдырауға көтерілді,

Міне, саған өкінішті, сатқындық айналада.

Мен тоғыз граммды санадым,

Оның қате құдайларға сиынғанын біліңіз...

Ол шаршады, сыйақы сұрады

Қайта тірілу қабілеті үшін

Бірақ күш тұтқынға алды,

Оны қайтадан өлтіру үшін...

Оның ешкіммен қоштасуға уақыты болмады,

Мұхит оны жалап алды

Өлі құстай ұшты,

Төменгі жағында, гауһар тастардан өтіп...

Бірақ ол қайтадан мәңгілік қалды,

Сұлулыққа аттанып, таң қалды,

Ол әлсіз және адамгершіліксіз болсын,

Бірақ ол бір емес, бірнеше рет тозақта күйді ...

Мен оны түсініп, өлеңмен оқыдым,

Мен, олар айтады, жемісті істер едім,

Қисықтарға жұбаныш бер,

Дүние дұрыс, күмәнсіз,

Құдай қалаған, ауру және бейшара...