100 Frases - Sharif

A veces busco el folio como el que busca la lumbre

Para escapar del hambre y del frío de noviembre

A veces solo tengo la fuerza de la costumbre

Y el mimbre de unos versos que se rompen como siempre…

Y de los deseos solo quedan las pestañas

Una canción y un cajón con telarañas

Ya, solo le hago caso al corazón y a las entrañas

Que no es poco loco, y así casi nunca me equivoco

Llevo, muchos años ya jugando en este juego

Y nada nuevo, siempre el mismo sol el mismo foco

A veces me coloco y creo que debo ser fuego

Porque llego, y convierto en ceniza lo que toco

Sabes, en Zaragoza el frío quema los rosales

Por eso si el sol sale se celebran carnavales

Ya no crecen flores nuevas en los arrabales

Porque aquí pasan los días, pero todos son iguales

Y yo solo, brindo frente a una copa vacía

Tengo de compañía al silencio y su melodía

Escribo por la noche pa' poder dormir de día

Soy amante del derroche, despilfarro la alegría

Si la tengo, porque a veces es tan cara

Que el dinero no la paga aunque lo intente

Tú, siente y compara, si, dime quién te ampara

Dime quién repara, cuando el miedo es el que te mira a la cara

Dime, cuando el folio es el testigo de mi crimen

Quién me salva, cuando el dolor a mí me oprime el alma

Cuando lloro desde la noche hasta el alba

Como un niño que de amigas tiene a dos ojeras malva

Y aún así, parece que no escuchan lo que digo

Yo, no es al sol, es a mi sombra a quien persigo

A veces es verdad que la amistad es un castigo

Pero, que dios me parta si traiciono a algún amigo

Yo hago aviones de papel que solo vuelan hacia el alba

Escribo con la piel para poder llegar al alma

He perdido amigos, canutos, también dinero

Pero, lo único que duele de verdad es lo primero

Y lo segundo, tener a quien querer en este mundo

A pesar de las tormentas poder mantener mi rumbo

Tú no te confundas que yo ya no me confundo

El odio y el amor miden lo mismo de profundo

Con un verso rotundo retumbo en tus sentidos

Fecundo tu mente, a través de tus oídos

Yo voy con la esperanza del que todo lo ha perdido

Y así todo lo que viene es bienvenido…

…¿Quieres saber por qué?

yo soy de esa clase de torpes

Que le duelen más las, palabras que los golpes

Soy así, si, MC por vocación gris y sincero

La, luna de enero enamoró a mi lapicero

Yo, prefiero, demostrarlo a decirte que te quiero

Sé, que el material de las palabras es ligero

Y que, la vida es corta, el reloj un embustero

Todo lo que importa no se compra con dinero

Pero que le voy hacer si el placer es pasajero

Cuesta amanecer en esta jungla de acero

Con poco que ofrecer yo doy siempre lo que tengo

Porque así lo aprendí a hacer en el lugar de donde vengo

Yo vengo, y perdón si llegué tarde a tu chantaje

Pero, me fui de viaje sin peaje a otro paraje

Creo, que el maquillaje en el lenguaje es un vendaje

Feo, si en el fraseo no hay mensaje mejor vete a keo

Y veo, mucho rapeo por ego

Y luego en el juego del ruedo su flow de fuego es fogueo

Por esta parte, poco que contarte nada nuevo

El mismo nota que lo parte y luego se rasca los huevos

Yo, para encontrarme tuve que perderme

Tuve que aprender a desprenderme y ahora voy

Un poco más libre, un poco más triste

En busca de una frase que, ya sé que no existe

Solo soy el prisionero del tintero y de tu piel

El guerrero, bucanero de un velero de papel

El, patito feo, el castigado del recreo

Otro Teseo de paseo que se quedó sin cordel

Y ahhhh!, ahhhh!, aun me queda aire

Por suerte, mi sombra siempre me concede un baile

Ay de, este corazón ciego de orgullo

Que dice que si no es tuyo ya no quiere ser de nadie

Y no, nos son-ríe igual la luna

No, será por eso mismo que el Sarkete ya no fuma

O, quizás sea el espejo que ya no concede treguas

A los huesos de este viejo que no se muerde la lengua

Nena, véngame si muero en esta batalla

Y luego llévame junto a la playa

Y entiérrame en la arena, cerca de la orilla

Pa' que el mar me haga cosquillas y de noche me visiten las sirenas

Que, solo yo sé lo que pesa este pellejo

De, niño viejo, de macarra con complejos

Me, miro en el espejo y te, juro que no dejo de pensar

Que si no encuentro la felicidad lo dejo ya

Tengo la suerte del que escribe por placer

Del que sabe que la vida es perdonar y agradecer

Con, poco más que hacer que escribir y envejecer

Y esperar a que la muerte tenga labios de mujer

Lo confieso, a veces sueño con ese beso

Que quite el peso, y haga del final el regreso

Para ser libre en este mundo preso

Solo nos queda el sexo y ponerle algo de seso

Por eso… cuando no me queda un beso ni un canuto ni un amigo

Cuando han perdido peso los huesos que van conmigo

Ya solo me confieso en el folio sobre el que escribo

Tren expreso sin regreso hacia el olvido

Sin regreso hacia el olvido… 2013

Quisiera dedicaros unos versos

Que valieran lo que vale vuestra luz

Pero no cabe en un folio el universo

Tampoco en una frase cabe mi gratitud

Han de saber que decidí no decir nombres

Por si alguno se quedaba en el tintero

Así que va por las mujeres y los hombres

Por todos aquellos que me quieren y que quiero

A mi madre, por ser las columnas de mi templo

Por enseñarme con su amor y con su ejemplo

Qué más da que papá huyera

Si ella supo ser todo lo que él no era

A mis hermanos, por ser calor y abrigo

Aconsejarme cuando busco un buen amigo

Por perdonarme cuando no sé lo que digo

Y por estar siempre conmigo, como el sol está en el trigo

Y va por ti, y por las piedras del camino

Y por la suerte y el regalo de tener a mis sobrinos

A mi lado, deshojando los segundos

Con ellos y mi credo ya no me da miedo el mundo

Especial dedicación pa' los amigos

Que me dan su corazón sin regateos

Que no saben de mi flow ni mis rapeos

Pero solo con mirarme saben de qué pie cojeo

Y dios bendiga los clavos de mi ataúd

Y a los MCs que se dejan la piel y la juventud

En cada texto, respetando la escritura

Músicos honestos dan amor a esta cultura

Y yo solo canto lo que el corazón exige

Como el loco ruiseñor que no escapa del terremoto

Al hada noble del amor que no se elige

Yo os lo dije: yo no valgo nada sin vosotros

Кейде мен фолионы отты іздегендей іздеймін

Қарашаның аштығы мен суығынан құтылу үшін

Кейде менде әдеттің күші болады

Ал кәдімгідей үзілетін кейбір тармақтардың өрімі…

Ал тілектерден тек кірпіктер қалады

Ән мен өрмегі бар жәшік

Қазірдің өзінде мен тек жүрек пен ішекке көңіл бөлемін

Бұл аздап ақылсыздық емес, сондықтан мен ешқашан қателеспеймін

Мен бұл ойынды көп жылдар бойы ойнадым

Және жаңа ештеңе жоқ, әрқашан бірдей күн, бір фокус

Кейде мен көтеріліп кетемін, мен от болуым керек деп ойлаймын

Өйткені мен келіп, қолым тигенді күлге айналдырамын

Білесіз бе, Сарагосада суық раушан бұталарын күйдіреді

Сондықтан күн шықса карнавалдар тойланады

Қараңғы жерлерде жаңа гүлдер енді өспейді

Өйткені мұнда күндер өтіп жатыр, бірақ бәрі бірдей

Ал мен жалғыз, бос стаканға тост айтамын

Менде тыныштық пен оның әуені серік болып табылады

Күндіз ұйықтай алу үшін түнде жазамын

Мен ысырапшылдықты жақсы көремін, қуанышымды босқа өткіземін

Иә, мен істеймін, өйткені кейде бұл өте қымбат

Ол ақша тырысса да төлемейді

Сіз, сезініңіз және салыстырыңыз, иә, сізді кім қорғайтынын айтыңыз

Жүзіңе қарайтын қорқыныш болса, кім жөндейді, айт

Айтыңызшы, фолио менің қылмысымның куәгері болған кезде

Кім құтқарады мені, Жанымды ауыртқанда

Түннен таң атқанша жылағанда

Достарының көзінің астында екі күлгін қап бар бала сияқты

Олар менің айтқанымды әлі де естімейтін сияқты

Мен, бұл күн емес, мен қуған көлеңкем

Кейде достықтың жаза екені рас

Бірақ досыма опасыздық жасасам, Құдай жарылқасын

Мен қағаздан тек таңға қарай ұшатын ұшақтар жасаймын

Жанға жете білу үшін терімен жазамын

Мен достарымнан, буынымнан, ақшамнан айырылдым

Бірақ, шынымен ауыратын жалғыз нәрсе - бірінші

Ал екіншісі, бұл дүниеде сүйетін адам болуы

Дауылға қарамастан өз бағытымды сақтай алу

Мен енді шатастырмаймын деп шатастырмайсың

Жек көру мен сүйіспеншілік бірдей тереңдікте өлшенеді

Жаңғырған өлеңмен Сезімде дірілдеймін

Мен сенің ақылыңды, құлағың арқылы ұрықтаймын

Барын жоғалтқанның үмітімен барамын

Сондықтан келгеннің бәрі құпталады ...

…Неге екенін білгіңіз келе ме?

Мен сондай ебедейсіз адаммын

Бұл сөздер соққыдан гөрі ауырады

Мен сондаймын, иә, сұр және шынайы кәсіппен MC

Қаңтар айы қаламыма ғашық болды

Мен оны сені сүйетінімді айту үшін көрсеткенді жөн көремін

Мен білемін, сөздің материалы жеңіл

Ал мынау, өмір қысқа, сағат өтірікші

Маңыздының бәрі ақшаға сатып алынбайды

Бірақ рахат уақытша болса не істеймін

Бұл болат джунглиде таң атады

Ұсынатыным аз болса, мен әрқашан қолымда бар нәрсені беремін

Өйткені, мен келген жерімде солай істеуді үйрендім

Мен келемін, шантажыңызға кешігіп қалсам кешіріңіз

Бірақ, мен басқа жерге тегін саяхатқа бардым

Тілдегі макияж таңғыш деп ойлаймын

Шіркін, егер фразада хабарлама болмаса, кеоға барыңыз

Мен түсінемін, эго үшін көп рэп

Ал содан кейін ринг ойынында оның от ағыны бос

Бұл бөлік үшін сізге жаңа ештеңе айта алмаймын

Оның өзі оны сындырып, содан кейін шарларын тырнап жатқанын байқайды

Мен өзімді табу үшін өзімді жоғалтуым керек еді

Мен кетуді үйренуім керек еді, енді мен кетемін

Кішкене еркінірек, сәл қайғылы

Мен бұрыннан білетін, жоқ сөз тіркесін іздеуде

Мен сия сауыты мен теріңіздің тұтқыны ғанамын

Қағаз желкенді қайықтың жауынгері

Ол, ұсқынсыз үйрек, үзіліс қамау

Жібі таусылған тағы бір Тесей серуендеуге шықты

Ал ахххх!, ааххх!, менде әлі ауа қалды

Бақытымызға орай, менің көлеңкем маған әрқашан би сыйлайды

Әттең, бұл жүрек мақтаншақтан соқыр

Бұл сіздікі болмаса, ол енді ешкімге тиесілі болғысы келмейтінін білдіреді

Жоқ, ай бізге дәл солай күледі

Жоқ, Сәркете бұдан былай темекі тартпайды

Немесе, мүмкін, бұл енді тынығуға мүмкіндік бермейтін айна шығар

Тілін тістемейтін осы қарияның сүйегіне

Балам, егер мен осы шайқаста өлсем, кек ал

Содан кейін мені жағажайға түсіріңіз

Ал мені құмға, жағаға жақын жерге көм

Теңіз мені қытықтайды және түнде су перілері маған келеді

Бұл терінің салмағы қандай екенін мен ғана білемін

Кәрі бала, кешендері бар сутенер

Мен айнаға қарап, ойымды тоқтата алмаймын деп ант етемін

Бақытты таппасам, қазір тастап кетемін

Менде рахаттану үшін жазғанның жолы бар

Өмірдің кешіру және алғыс айту екенін білген адам

Жазып, қартаюдан басқа іс жоқ

Ал өлімді күтіңіз, әйелдің ерніне ие болыңыз

Мойындаймын, кейде мен бұл сүйіспеншілікті армандаймын

Бұл салмақты алып тастап, аяғын қайтарады

Осы түрмедегі дүниеде еркін болу

Біз тек жыныстық қатынасқа түсіп, оған біраз миды саламыз

Сол себепті... сүйіспеншілігім де, буыным да, досым да қалмағанда

Менімен бірге жүретін сүйектер салмағын жоғалтқан кезде

Енді мен жазатын фолиода ғана мойындаймын

Ұмытуға қайта оралмайтын жедел пойыз

Ұмытуға оралу жоқ... 2013 ж

Мен бірнеше өлең жолдарын арнағым келеді

Олар сіздің жарығыңызға лайықты болды

Бірақ ғалам бір параққа сыймайды

Менің алғысым да сөйлемге сыймайды

Олар менің аты-жөнімді айтпауға шешім қабылдағанымды білуі керек

Сия сауытында біреу қалдырылған жағдайда

Сондықтан бұл әйелдер мен ерлерге қатысты

Мені жақсы көретін және мен жақсы көретіндердің барлығына

Менің анама, ғибадатхананың бағаналары болғаны үшін

Маған сүйіспеншілігіңмен және үлгіңмен үйреткенің үшін

Әкем қашып кетсе не керек

Егер ол ол болмағанның бәрі болуды білсе

Бауырларыма, жылы, панасы үшін

Жақсы дос іздегенде маған кеңес беріңіз

Не айтарымды білмесем кешіргенің үшін

Әрқашан менімен бірге болғаныңыз үшін, Күн бидайдағыдай

Бұл сізге де, жолдың тастарына да барады

Және сәттілік пен жиендерім бар сыйлық үшін

Менің қасымда, секундтарды парақтап

Олармен және менің сеніміммен әлем мені қорқытпайды

Достарға ерекше арнау

Олар маған өз жүректерін саудаласпай береді

Олар менің ағыным мен рэптерім туралы білмейді

Бірақ маған қарап-ақ олар менің қандай аяғыммен ақсақтағанымды біледі

Ал құдай табытымның тырнақтарын жарылқасын

Ал тері мен жастығын қалдыратын МК-ға

Әр мәтінде жазуға құрметпен қарау

Адал музыканттар бұл мәдениетке сүйіспеншілік береді

Ал мен жүрек не талап етсе, соны ғана айтамын

Жер сілкінісінен құтылмайтын жынды бұлбұлдай

Таңдамаған махаббаттың асыл перісіне

Мен саған айттым: сенсіз менің құным жоқ