Адам - Sciana

Лавіў усьмешкі сонца

У шосты дзень Эдэма,

Я быў амаль бясконцы,

Я быў амаль што небам.

Усё, ўто трэба, ведаў,

Ды крыкнула дарога:

«Каб быць Эдэма небам,

Спытай дазвол у Бога».

Сьвяточны ранак сёмы

Прыцішыў крыўды пекла,

Я быў амаль што вольны,

Я стаў амаль што ветрам.

Усё, што трэба, ведаў,

Ды крыкнула дарога:

«Усе вятры Эдэма

Пачаткам лічаць Бога».

Мною дыхала зямля —

Я змог!

Я спытаў у Бога: «Я —

Таксама Бог?»

У адказ бязгучны сьмех,

Чорт зь ім.

Першы чалавечы грэх

Стаў маім!

Я — пачатак і канец жывога на Зямлі.

Я настолькі Бог, наколькі Бог — Адам.

Күннің күлкісін алу

Едемнің алтыншы күні,

Мен шексіз дерлік болдым,

Мен жәннатқа жақындадым.

Сізге қажет нәрсенің бәрін мен білдім

Иә, жол айқайлады:

«Көктегі Едем болу үшін,

Құдайдан рұқсат сұра.

Мерекелік таң жеті

Тозақтың реніштерін басады,

Мен дерлік бос едім,

Мен желге айналдым.

Маған тек білу керек болды

Иә, жол айқайлады:

«Едемнің барлық желдері

Олар Құдайды бастау деп санайды ».

Мен жермен дем алдым -

Менің қолымнан келеді!

Мен Құдайдан сұрадым: «Мен -

Сондай-ақ Құдай ма?»

Жауап үнсіз күлкі,

Қарғыс атсын.

Адамның бірінші күнәсі

Менікі болды!

Мен жердегі тіршіліктің басы мен соңымын.

Құдай Адам сияқты мен де Құдаймын.