Eine Waldmär - Schandmaul

Zwei Gestalten am Waldesrand

Der Vater zum Sohn mit erhobener Hand:

«In diesem Wald», sagt er, «herrscht die Bosheit!

Geh nie hinein, geh nie bei Dunkelheit!»

Der Knabe er schwört es und Jahre vergehn

Eines Tages beim Wandern sieht er sie dort stehn

Am Waldrand — ein Mädchen von zarter Gestalt

Er läuft zu ihr, jede Warnung verhallt…

«Habt ihr schon gehört oder soll ich’s euch sagen?

Im eigenen Blut lag der Knabe erschlagen

Ob Krieger, ob Ritter, ob Aristokrat

Es kehrt nie zurück, wer den Wald je betrat!»

Das Mädchen liebreizend, von redseliger Natur

Bezirzt, lockt den Knaben, er vergisst seinen Schwur

Und ehe ihm hören und sehen vergeh’n

Sieht er sich im dichtesten Unterholz stehn

Die Augen des Jünglings voll Schrecken sich weiten

Auf der Haut der Frau beginnt sich Fell auszubreiten

Grad eben noch menschlich, plötzlich Kreatur

Der Mond leuchtet hell… und auch die Blutspur…

«Habt ihr schon gehört oder soll ich’s euch sagen?

Im eigenen Blut lag der Knabe erschlagen

Ob Krieger, ob Ritter, ob Aristokrat

Es kehrt nie zurück, wer den Wald je betrat!»

…Man fand ihn nach Tagen, mit zerbrochenen Gliedern

Wieder ein Opfer des Waldes bei Nacht

Jeder, der versucht mit dem Wald anzubiedern

Wird bestraft und um sein Leben gebracht…

«Habt ihr schon gehört oder soll ich’s euch sagen?

Im eigenen Blut lag der Knabe erschlagen

Ob Krieger, ob Ritter, ob Aristokrat

Es kehrt nie zurück, wer den Wald je betrat!»

Орман шетіндегі екі фигура

Әкесі баласына қолын көтеріп:

«Бұл орманда, - дейді ол, - зұлымдық билейді!

Ешқашан ішке кірме, ешқашан қараңғыда жүрме!»

Бала ант етіп, жылдар өтеді

Бір күні серуендеп жүргенде оның тұрғанын көреді

Орманның шетінде — нәзік денелі қыз

Ол оған жүгіреді, әрбір ескерту жоғалады ...

«Сіз естідіңіз бе, әлде айтайын ба?

Бала өз қанында өлі жатты

Мейлі жауынгер, мейлі рыцарь, мейлі ақсүйек

Орманға кірген адам ешқашан оралмайды!»

Қыз сүйкімді, сөйлейтін мінезді

Сүйкімді, баланы азғырып, антын ұмытады

Ал ол естіп, көрмей тұрып кетеді

Ол өзін ең қалың бұталардың арасында тұрғанын көреді

Жастардың көздері үрейлене түседі

Жүн әйелдің терісіне тарай бастайды

Дәрежесі жай адам, кенеттен жаратылған

Ай жарқырайды... қанның ізі де...

«Сіз естідіңіз бе, әлде айтайын ба?

Бала өз қанында өлі жатты

Мейлі жауынгер, мейлі рыцарь, мейлі ақсүйек

Орманға кірген адам ешқашан оралмайды!»

...Олар оны бірнеше күннен кейін аяқ-қолдары сынған күйде тапты

Түнде орманның тағы бір құрбаны

Кез келген адам орманға ұнамды болуға тырысады

Жазасын алып өлтіреді...

«Сіз естідіңіз бе, әлде айтайын ба?

Бала өз қанында өлі жатты

Мейлі жауынгер, мейлі рыцарь, мейлі ақсүйек

Орманға кірген адам ешқашан оралмайды!»