Der junge Sigfrid - Schandmaul

Ein Knabe stand am Wegesrand

vorbei an ihm die Heeresscharen.

In der Sonne blinken grell

die Schwerter, Panzer und Fanfaren.

Groß die Augen, auf der Mund,

zum Hals vor Sehnsucht schlägt das Herz.

«Wann nur, wann kommt meine Stund?»,

denkt er bei sich in tiefem Schmerz.

Er zieht hinaus, geht eigene Wege,

pilgert in die große Stadt.

Der Schmied sein Ziel: «Bau mir ein Schwert,

von dem die Welt zu reden hat!»

«Wovon denn, Knabe, willst du es zahlen?»,

fragt der Schmied und schaut ihn an.

«So lass mich deine Kunst erlernen,

dass ich es mir selber schmieden kann.»

Der Hammer saust nieder und der Amboss erbebt.

Die Funken fliegen und aus der Asche erhebt

sich wie Phönix eine Heldengestalt.

Harrt aus, von dem Jüngling hört ihr schon bald.

Die Jahre ziehen ein ins Land,

der Knabe wird zum jungen Mann.

Längst stark der Arm, er führt den Hammer

besser als es der Meister kann.

Er wagt es schließlich, baut sein Schwert

und wiegt es prüfend in der Hand.

«Ein gutes Schwert!"der Meister nickt.

So zieht er aus ins weite Land.

Der Hammer saust nieder und der Amboss erbebt.

Die Funken fliegen und aus der Asche erhebt

sich wie Phönix eine Heldengestalt.

Harrt aus, von dem Jüngling hört ihr schon bald.

«Von dir wird man noch viel berichten»,

spricht der Schmied, der Abschied naht.

Die Schreiber werden Lieder dichten —

Lobgesang der Heldentat.

Nase hoch, mit festem Schritt —

das große Herz von Fernweh wund

zieht er in die weite Welt,

«Bald schon, bald kommt deine Stund…»

Der Hammer saust nieder und der Amboss erbebt.

Die Funken fliegen und aus der Asche erhebt

sich wie Phönix eine Heldengestalt.

Harrt aus, von dem Jüngling hört ihr schon bald.

Жол бойында бір бала тұрды

оның жанынан үй иелері өтті.

Күнде жарқыраған

қылыштар, сауыт-саймандар және фанфарлар.

Үлкен көз, ашық ауыз

жүрек сағыныштан мойынға соғады.

«Менің сағатым қашан, қашан келеді?»,

— деп іштей ойлайды.

Сыртқа шығады, өз жолымен жүреді,

үлкен қалаға қажылыққа барады.

Ұстаның мақсаты: «Маған қылыш жаса

әлем айтуы керек!»

«Балам, сен не үшін төлегің келеді?»,

— деп сұрайды ұста оған қарап.

«Ендеше маған өнеріңді үйренуге рұқсат ет,

Мен оны өзім жасай аламын ».

Балға құлап, анвал дірілдейді.

Ұшқындар ұшып, күлден көтеріледі

Феникс сияқты қаһарман тұлға.

Күте тұрыңыз, жақында жігіттен хабар аласыз.

Жылдар зымырап өтіп жатыр

бала жас жігітке айналады.

Қолы әлдеқашан күшті, балғамен ұстайды

шеберге қарағанда жақсы.

Ол ақыры батылы барады, қылышын жасайды

және оны қолында өлшейді.

«Жақсы қылыш!» деп бас изеді шебері.

Сөйтіп кең елге шығады.

Балға құлап, анвал дірілдейді.

Ұшқындар ұшып, күлден көтеріледі

Феникс сияқты қаһарман тұлға.

Күте тұрыңыз, жақында жігіттен хабар аласыз.

«Сен туралы айтатын көп нәрсе болады»

— дейді ұста, қоштасу жақындап қалды.

Жазушылар ән жазады -

Батырлық әнұраны.

Мұрын жоғары, нық қадаммен —

үлкен жүрек құмарлықтан ауырады

ол кең әлемге ауысады,

«Жақында, жақында сіздің сағатыңыз келеді...»

Балға құлап, анвал дірілдейді.

Ұшқындар ұшып, күлден көтеріледі

Феникс сияқты қаһарман тұлға.

Күте тұрыңыз, жақында жігіттен хабар аласыз.