Das Tuch - Schandmaul

Ein Ritter stand, fern seiner Heimat

An der Burg des Feindes Wacht

Lang die Stunden seiner Lauer

Schwer sein Herz' Sehnsucht entfacht

Sein Herz woll’t heim zu der Geliebten

Jung sie war und wunderschön

Auch fröhlich, frisch war ihr Gemüt

«Ob Treue sie auch nicht verpönt?»

Er nahm das Halstuch seiner Liebsten

Welches sie als Pfand ihm gab

Drückt' es an sich, fragt es stumm:

«Wie ist’s mit ihrer Treue, sag?!»

Dreh dich um und sie wird wandern

Von der einen Hand zur andern!

Sie wird nie dein Eigen sein

Nie besitzt du sie allein

Kaum bist du dem Blick entschwunden

Hat sie schon Ersatz gefunden!

Sie wird nie alleine, niemals treu

Und du nie sicher sein!

Der Wind entriss das Tuch den Fingern

Trieb es weit und hoch empor

Bis es langsam sank herab

Und er es aus dem Blick verlor

Da fanden’s Elstern frech und diebisch

Und sie stritten um den Pfand

Und keine merkte im Gefecht

Wie sich das Tuch dem Griff entwand

Er sah das Halstuch seiner Liebsten

Wie’s erneut sank tief herab

Wie’s seidig sacht und sanft

Auf dem Wasser eines Flusses lag

«Da spielt der Wind mir böse Spiele

Dann streiten Vögel sich darum

Dann reisst der Fluss es mit sich fort!!!

Ist das ihre Antwort, ihre Treue?!

Ein Tuch als Pfand wohl nicht viel wert…»

Рыцарь туған жерінен жырақта тұрды

Жаудың қамалында сақ болыңыз

Оның ұзақ күткен сағаттары

Оның жүрегінің сағынышы лаулап кетті

Оның жүрегі үйіне сүйіктісіне барғысы келеді

Ол жас және әдемі еді

Оның рухы да жайдарлы, балғын еді

«Ол да адалдыққа қарсы емес пе?»

Ол сүйіктісінің орамалын алды

Ол оны кепілге берді

Оны қысыңыз, ол үнсіз сұрайды:

«Оның адалдығы туралы не айтасыз, айтыңызшы?!

Айналсаңыз, ол адасып кетеді

Бір қолдан екінші қолға!

Ол ешқашан сенікі болмайды

Сіз оларға ешқашан жалғыз иелік етпейсіз

Сіз көзден әрең жоғалып кеттіңіз

Ол әлі ауыстыруды тапты ма?

Ол ешқашан жалғыз болмайды, ешқашан адал болмайды

Және сіз ешқашан сенімді болмайсыз!

Жел оның саусақтарынан матаны жұлып алды

Оны алысқа, биікке көтерді

Ол ақырын батып кеткенше

Және ол көзінен айырылды

Магпилер мұны ақымақ және ұрлық деп санады

Ал олар аманат туралы дауласып қалды

Ал шайқаста ешкім байқамады

Шүберек ұстамадан қалай сыбырлап шықты

Ол сүйіктісінің орамалын көрді

Ол қайтадан тереңге қалай құлады

Қандай жібектей тегіс және жұмсақ

Өзен суының үстінде жатып

«Жел мен үшін жағымсыз ойындар ойнап жатыр

Содан кейін құстар оған төбелеседі

Сосын өзен алып кетеді!!!

Бұл оның жауабы, адалдығы ма?!

Аманат ретінде шүберектің құны жоқ шығар...»