Сон - Руставели

Двое в пустынном городе: он и она,

Мертвых окон глазницы смотрят на них отовсюду,

катится вниз по щеке одиноко слеза,

они вместе сейчас, они вместе вчера,

но завтра вместе не будут.

Лёгкий ветер надежды гонит пыль по равнине дорог,

Две души завязались узлами… «Надолго ли?»

У всего в этой жизни есть срок и итог,

Что приходит внезапно, с соплями и воплями.

Но им это неважно сейчас, ведь вокруг никого,

И их чувство на сей момент шире Вселенной.

Они чаще молчат, им без слов на душе так светло,

как никому, никогда и нигде в жизни не было.

Шөл қалада екеуі: ол және ол,

Өлі терезелердің көз ұялары оларға әр жерден қарайды,

щекке аунап жалғыз жас,

олар қазір бірге, олар кеше бірге,

бірақ ертең олар бірге болмайды.

Үміттің жеңіл желі жолдардың бойына шаңды,

Түйін байлаған екі жан... «Қашанға дейін?».

Бұл өмірде әр нәрсенің мерзімі мен нәтижесі бар,

Кенеттен келе жатқан нәрсе, шырылдап, айқайлап.

Бірақ қазір олар үшін маңызды емес, өйткені айналада ешкім жоқ,

Ал олардың осы сәттегі сезімі ғаламнан кеңірек.

Көбінесе олар үнсіз, сөзсіз олардың жан дүниесінде жеңіл,

ешкім сияқты, менің өмірімде ешқашан және еш жерде.