Раскинув руки - Михаил Башаков

А кто сказал, что мы не весело живем,

Тому бы чернозем глотать…

Бывает, выйдем в поле и орем —

Как всем нам хочется летать!

Но притяжение полей не одолеть —

Садятся птицы отдыхать.

Но вот взлетела в небеса тугая плеть

И всем приказано пахать.

Раскинув руки, в огонь кидаясь, улыбнусь.

Я не от скуки — Тебя люблю, Тебе молюсь!

Бывает, все напьются, как скоты —

Столы, посуда вдребезги, уют!

Дитям — мороженое, женщинам — цветы!

Мужи друг другу морды бьют!

Моим стихам подстать такой имперский пыл,

В них буквам так же весело плясать.

Я б с вами, но кому доверить тыл,

Кто будет пьяный мир спасать?!

А смерть… ну как невинное дитя,

Своими дырами глядит…

И черный плащ ее пугает нас, хотя

Освобождение сулит.

И знает только тот, кто крутит колесо,

Сухой закон — его удел!

Он может сделать так, что, пережив отцов,

Ты вдруг опять помолодел.

Біз бақытты өмір сүрмейміз деп кім айтты

Бұл қара жерді жұтады ...

Кейде біз далаға шығып, айғайлаймыз -

Біз бәріміз қалай ұшқымыз келеді!

Бірақ өрістердің тартымдылығын жеңу мүмкін емес -

Құстар демалуға отырады.

Бірақ содан кейін қатты қамшы аспанға ұшып кетті

Ал барлығына жер жырту бұйырады.

Қолымды жайып, өзімді отқа тастап, күлемін.

Мен жалықпаймын - мен сені жақсы көремін, мен саған дұға етемін!

Барлығы мал сияқты мас болады -

Үстелдер, ыдыс-аяқтар, жайлылық!

Балаларға арналған балмұздақ, әйелдерге арналған гүлдер!

Еркектер бір-бірінің бетінен ұрады!

Менің өлеңдерім империялық жалынды сәйкес келеді,

Әріптер де оларда билеу қызықты.

Мен сенімен бірге болар едім, бірақ тылды кімге тапсырамын,

Мас дүниені кім құтқарады?!

Ал өлім ... жазықсыз бала сияқты,

Оның тесіктерінен қарап ...

Оның қара плащы бізді қорқытады

Азаттық уәделері.

Ал дөңгелекті айналдырған адам ғана біледі

Тыйым салу – оның тағдыры!

Ол әкелерінен асып кеткендей етіп жасай алады.

Сіз кенеттен қайтадан жас көріндіңіз.