Иерусалим - Калинов Мост

Горе мое, пыль земная пусти меня,

Небеса голубые, бездонные, смилуйтесь.

Как пропадал в ослепительных снах велика…

Пух целебный нагрезил Иерусалим…

Сладко пелось мне, стон кромешный судил ночами.

Горь испить до дна, ясный день сватал розгами.

Вечер грел висок, подвиг пенился рядом,

Путь блестел высок неуемной стрелой.

Радость моя, одиноких костры согреют.

Поделиться при встрече ладонями — бронями.

И на ветру пулю бронзой одеть, высекать рукавами звоны.

Голос вьюгами помнит Иерусалим.

Иерусалим, пыль земная пусти меня…

Иерусалим, голос вьюгами помнит…

Менің қайғым, жердің шаңы мені жіберді,

Аспан көгілдір, түбі жоқ, рақым ет.

Таңғажайып армандарда қаншалықты керемет жоғалды ...

Шипалы қылшық Иерусалимді армандаған ...

Ол маған тәтті ән салды, түнде қара ыңылдады.

Ішіп мұңды түбіне, Ашық күн шыбықпен.

Кеш ғибадатхананы жылытты, ерлік жақын жерде көбіктенді,

Жол қажымас жебемен биік жарқырап тұрды.

Менің қуанышым, жалғыз оттарым жылынып қалады.

Кездесуде алақанмен бөлісіңіз - сауыт.

Ал желде оққа қола салып, жеңдермен сақина ою.

Боранның дауысы Иерусалимді еске алады.

Иерусалим, жердің шаңы, мені жіберші...

Иерусалим, дауыс боранмен еске түседі ...