Noël - Jacques Douai

Madame à minuit, croyez-vous qu’on veille?

Madame à minuit, croyez-vous qu’on rit?

Le vent de l’hiver me corne aux oreilles

Terre de Noël, si blanche et pareille,

Si pauvre, si vieille, et si dure aussi.

Au fond de la nuit, les fermes sommeillent,

Cadenas tirés sur la fleur du vin,

Mais la fleur du feu y fermente et veille

Comme le soleil au creux des moulins

Comme le soleil au creux des moulins.

Aux ruisseaux gelés la pierre est à fendre

Par temps de froidure, il n’est plus de fous,

L’heure de minuit, cette heure où l’on chante

Piquera mon cœur bien mieux que le houx

Piquera mon cœur bien mieux que le houx.

J’avais des amours, des amis sans nombre

Des rires tressés au ciel de l'été,

Lors, me voici seul, tisonnant des ombres

Le charroi d’hiver a tout emporté

Le charroi d’hiver a tout emporté.

Pourquoi ce Noël, pourquoi ces lumières,

Il n’est rien venu d’autre que les pleurs,

Je ne mordrai plus dans l’orange amère

Et ton souvenir m’arrache le cœur

Et ton souvenir m’arrache le cœur.

Madame à minuit, croyez-vous qu’on veille?

Madame à minuit, croyez-vous qu’on rit?

Le vent de l’hiver me corne aux oreilles

Terre de Noël, si blanche et pareille,

Si pauvre, si vieille, et si dure aussi.

Түн ортасында ханым, біз ояумыз деп ойлайсыз ба?

Түн ортасында ханым, біз күліп жатырмыз деп ойлайсыз ба?

Қысқы жел құлағымды соғады

Рождестволық жер, соншалықты ақ және бірдей,

Сондай кедей, сонша кәрі және өте қатал.

Терең түнде фермалар ұйықтайды,

Шарап гүліне сызылған құлыптар,

Бірақ ол жерде от гүлі ашытып, қарап тұрады

Диірмендердің ойпатындағы күн сияқты

Диірмендердің ойпатындағы күн сияқты.

Қатқан бұлақтарда тасты жару керек

Суық ауа райында ақымақтар болмайды,

Түн ортасы, біз ән айтатын сол сағат

Менің жүрегімді Холлиден жақсырақ жаралайды

Менің жүрегімді Холлиден жақсырақ жаралайды.

Менің махаббатым, сансыз достарым болды

Жазғы аспандағы өрілген күлкі,

Міне, мен жалғызбын, көлеңкелерді қағып отырмын

Қысқы арба соның бәрін алып кетті

Қысқы арба соның бәрін алып кетті.

Неліктен бұл Рождество, неге бұл шамдар,

Көз жасынан басқа ештеңе келмеді,

Мен енді ащы апельсинді тістемеймін

Ал сенің жадың менің жүрегімді сыздатады

Ал сенің естелігің менің жүрегімді жаралайды.

Түн ортасында ханым, біз ояумыз деп ойлайсыз ба?

Түн ортасында ханым, біз күліп жатырмыз деп ойлайсыз ба?

Қысқы жел құлағымды соғады

Рождестволық жер, соншалықты ақ және бірдей,

Сондай кедей, сонша кәрі және өте қатал.