Сотник - Филипп Киркоров

От росы кровавой клонится трава,

От тумана красного хмельна голова.

Бились насмерть казаки, да и закончен бой.

Сотник смотрит в небо, смотрит как живой.

Ой, ты сотник смелый, славный был старик,

Знаю, ты полдела делать не привык.

А теперь седые кудри на земле лежат.

Смотрит сотник в небо, не отводит взгляд.

Без тебя мне, сотник, смутно на душе.

Не сидеть тебе, родной, в боевом седле.

Что, конек соловый, головой поник,

Ведь казак полдела делать не привык.

Хоть и жаль до боли, грустить недосуг,

Тоска перед боем - казаку не друг.

Долетела пуля - вот и кончен бой.

Сотник смотрит в небо, смотрит как живой.

Прощай, брат!

И Донская степь плачет о тебе...

Қанды шықтан шөп майысты,

Қызыл мастық бастың тұманынан.

Казактар ​​өлгенше соғысты, шайқас бітті.

Жүз басы аспанға қарайды, тірідей көрінеді.

О, сен ержүрек жүзбасысың, даңқты қарт едің,

Білемін, сіз жарты жұмысты орындауға дағдыланбағансыз.

Ал қазір сұр бұйралар жерде жатыр.

Жүз басы аспанға қарайды, қарамады.

Сенсіз, жүзбасы, менің жүрегім бұлыңғыр.

Сіз үшін отырмаңыз, қымбаттым, жауынгерлік ер-тұрманға.

Не, бұлбұл ат басын салбыратып,

Өйткені, казак жарты шайқас жасауға дағдыланбаған.

Ауырғанша өкініш болса да, мұңайуға уақыт жоқ,

Шайқас алдындағы азап казактың досы емес.

Оқ ұшты – шайқас бітті.

Жүз басы аспанға қарайды, тірідей көрінеді.

Қош бол, ағайын!

Ал Дон даласы сен үшін жылайды...