Chegada - Cristina Branco

Depois de longos dias à mercê da tempestade

E por vezes atirado ao chão da cama onde dormia

Admirado com seu modo de viver, Lisboa doce cidade

Sentei-me neste chão onde o sol bate e alumia

Debruçado num canto perdido balaustrada

Como uma janela imensa do céu arrebatada

Vejo o meu atormentado navio serenando no cais

O rio macilento, as terras brilhando como arraiais

Em baixo martelam as carroças, gemem os guindastes

Aqui são guitarras que se ouvem desfiando o velho fado

São as caravelas que se veem mais além subindo o Tejo, subindo o Tejo

Ұзақ күндерден кейін дауыл мейіріміне 

Кейде ол ұйықтайтын төсектің еденіне лақтырылатын

Өмір сүру тәсілімен таң қалдыратын Лиссабон тәтті қала

Мен күн сәулесі     глинозем  түсетін                            күн                          отырдым

Жоғалған бұрыштық балюстрадқа сүйеніп

Аспанның орасан зор терезесін жұлып алғандай

Мен азап шеккен кемемнің айлақта тынышталып жатқанын көремін

Арық өзен, ауылдай жарқыраған жерлер

Төменде арбалар балға соғады, тырналар ыңырсыды

Міне, ескі фадодан шырылдаған гитаралар

Олар Тежо, Теожоға дейін байқайтын жолдар