Para Qué Hacer las Maletas, Si Sabemos Que Nos Vamos - Solitario

Quiero ser feliz pero me cuesta

Si la vida es una montaña rusa sigo en la cuesta

Desde que nací esperando la emoción de una caída

Que me saque de esta rutina anodina

Vivo en una ilusión indefinida

El consuelo de este infierno es una tierra prometida

No hay espacio en mi cordura para más mentiras

Ni lugar en mi locura para nuevas perspectivas

¿Y ahora quién me cura?

No hay sutura para heridas

De corazones de símil y bilis ennegrecida

¿Quién va a tejer costuras que unan un alma partida?

Si a determinada altura no sirve el paracaídas

El impacto es inminente, huelo la muerte

Y no creo que haya un más allá que me permita verte

Nunca saboree el amor ni se lo que se siente

Con tal de hallar calor abrazaría a un carbón candente

A veces es mejor morder hasta perder los dientes

Que atormentar la memoria con un «pudo» permanente

El cobarde vive más y menos que el valiente

Porque el tiempo no mide una vida si no los instantes

Y todo lo que quise ser se esfumó

Y ahora solo queda el humo de una infante combustión

He demolido cada pieza de mi construcción

Todo lo que fui en su día es una guía hacia el error

Me descompongo tras otra composición

Así funciona la relatividad del dolor

Me obliga a relatar el malestar hasta sacarlo

Por eso escribo de noche y de día hasta el hartazgo

Le dije a mi anterior yo «largo»

Y aún sigo siendo un prisionero del letargo

De la desidia y la aceptación del amargo

Por más que trate de cambiar persistirá ese algo

Porque este ahorcado ya dejó el halo colgado

En la muerta rama de su árbol de sueños disecados

Quemaré cada partícula que me hubo conformado

Tu bondad suena ridícula en la risa del malvado

Ya no quiero ser la presa pero me siento cansado

Para cometer empresas de cambios desesperados

Estas vistas me muestran un futuro más que claro

Nunca he sido un derrotista solo he sido derrotado

Y tal vez mi libertad se encuentra en forma de disparo

Y la única forma de escaparse sea dejar de lado

Todo lo que he percibido y construido con mis manos

Las cosas que he imaginado y las pocas que he tocado

¿Qué coño importa el legado si estoy cayendo en picado?

¿Qué coño importará el mundo para quienes no lo veamos?

¿Qué más darán los recuerdos si un día serán olvidados?

¿Para que hacer las maletas si sabemos que nos vamos?

El cielo es negro visto desde el otro lado

Jugamos con la arena que a otros tantos ha enterrado

Solo sabe de la vida quien perece

Ya que si apagas las velas el color desaparece

Y todo lo que quise ser se esfumó

Y ahora solo queda el humo de una infante combustión

He demolido cada pieza de mi construcción

Todo lo que fui en su día es una guía hacia el error

Me descompongo tras otra composición

Así funciona la relatividad del dolor

Me obliga a relatar el malestar hasta sacarlo

Por eso escribo de noche y de día hasta el hartazgo

Мен бақытты болғым келеді, бірақ бұл маған қиын

Егер өмір ролик болса, мен әлі де баурайдамын

Мен туылғаннан бері күздің қызығын күттім

Мені бұл қарапайым жұмыстан шығарыңыз

Мен шексіз иллюзияда өмір сүремін

Бұл тозақтың жайлылығы – уәде етілген жер

Менің ақыл-ойымда бұдан артық өтірікке орын жоқ

Менің ессіздігімде жаңа перспективаларға орын жоқ

Ал енді мені кім емдейді?

Жаралар үшін тігіс жоқ

Ұқсас және қара өт жүректердің

Сынған жанды біріктіретін тігістерді кім өрмек?

Егер белгілі бір биіктікте парашют жарамсыз болса

Әсері жақын, мен өлімнің иісін сеземін

Ал сені көруге мүмкіндік беретін о дүниелік өмір жоқ деп ойлаймын

Мен ешқашан махаббаттың дәмін көрмедім және оның қандай сезім екенін білмедім

Жылу табу үшін мен ыстық көмірді құшақтайтын едім

Кейде тістерің түскенше тістеп алған дұрыс

Жадты тұрақты «мүмкіндікпен» азаптауға қарағанда

Қорқақ батылға қарағанда ұзақ және аз өмір сүреді

Өйткені уақыт өмірді емес, сәттерді өлшейді

Ал мен болғым келгеннің бәрі жойылды

Ал қазір сәби жанудың түтіні ғана қалды

Мен құрылысымның әрбір бөлігін бұздым

Мен оның күндерінде тек қателікке жол көрсетуші болдым

Мен басқа композициядан кейін бұзыламын

Ауырсынудың салыстырмалылығы осылай жұмыс істейді

Бұл мені ыңғайсыздықты шығарғанша хабарлауға мәжбүр етеді

Сондықтан күні-түні ауырғанша жазамын

Мен бұрынғы өзіме «ұзақ» дедім

Ал мен әлі күнге дейін летаргияның тұтқынымын

Жалқаулық пен ащыны қабылдаудан

Қаншалықты өзгертуге тырыссам да, бұл бірдеңе сақталады

Өйткені бұл асылған адам ореолды ілулі қалдырып үлгерген

Толтырылған армандар ағашының өлі бұтағында

Мені жасаған әрбір бөлшекті өртеп жіберемін

Жамандардың күлкісінде сенің жақсылығың күлкілі көрінеді

Мен енді олжа болғым келмейді, бірақ мен шаршадым

Үмітсіз жөндеу компанияларын жасау

Бұл көзқарастар маған жарқын болашақты көрсетеді

Мен ешқашан жеңілген емеспін, тек жеңілдім

Ал менің еркіндігім атыс түрінде шығар

Ал құтылудың жалғыз жолы - босату

Мен өз қолыммен түсініп, тұрғыздым

Мен елестеткен нәрселер мен қол тигізген аз

Мен төмен түссем, мұраның қандай маңызы бар?

Оны көрмеген біздерге дүниенің не қатысы бар?

Бір күні ұмытылатын естеліктер тағы не береді?

Кететінімізді білсек, сөмкелеріңді неге жинау керек?

Арғы жағынан қарағанда аспан қара

Қаншама басқаларды көмген құммен ойнаймыз

Өмірді тек өлгендер ғана біледі

Өйткені шамды сөндірсеңіз, түсі жоғалады

Ал мен болғым келгеннің бәрі жойылды

Ал қазір сәби жанудың түтіні ғана қалды

Мен құрылысымның әрбір бөлігін бұздым

Мен оның күндерінде тек қателікке жол көрсетуші болдым

Мен басқа композициядан кейін бұзыламын

Ауырсынудың салыстырмалылығы осылай жұмыс істейді

Бұл мені ыңғайсыздықты шығарғанша хабарлауға мәжбүр етеді

Сондықтан күні-түні ауырғанша жазамын