Uno Solo - Victor Manuel

Él descorchó la botella

Llenó las dos copas y quiso brindar

Con el chin-chin la congoja

De verse tan sólo invitaba a llorar

Luego en la frágil penumbra

Su torpe ternura no supo explicar

Que no eran gotas de lluvia

Lo que resbalaba de su lagrimal

Soy un bandido que no sabe amar

Siempre escondiendo su soledad

Que alguien me adopte y me sepa educar

Tengo emociones sin estrenar

Se taponó las orejas

Pues no soportaba ni el ruido ambiental

Tiró a la calle un espejo

Por no acompañarse en la debilidad

Pensó coserse los ojos

Tirarse en la alfombra a esperar el final

Pero empezó otra botella

Y las luces del alba le hicieron llorar

Ол бөтелкенің тығынын ашты

Екі стаканды толтырып, тост айтқысы келді

Иек-иегімен азап

Бір-бірін көргенде тек жылауға шақырды

Содан кейін нәзік қараңғыда

Оның ебедейсіз нәзіктігін түсіндіре алмады

Олар жаңбыр тамшылары емес

Оның көз жасынан не сырғып кетті

Мен сүюді білмейтін қарақшымын

үнемі жалғыздығын жасырады

Біреу мені асырап алып, қалай тәрбиелеу керектігін біледі

Менде ашылмаған эмоциялар бар

Ол құлағын жапты

Жарайды, мен қоршаған ортаның шуына шыдай алмадым

Көшеге айна лақтырды

Әлсіздікке ілеспегені үшін

Ол көзін тігуді ойлады

Соңын күту үшін өзіңізді кілемге тастаңыз

Бірақ басқа бөтелкені бастады

Ал таңның жарығы оны жылатты