Приснилось мне - Вадим Мулерман, Арно Бабаджанян

Приснилось мне, приснилось мне,

Cнегами полон шар земной,

Кричит метель в моем окне,

И нет тебя со мной.

Приснилось мне, что нет весны,

Кругом — зима-зима, зима,

Глаза домов темным-темны,

В метель ушли дома.

А где весна?

И как же так, не быть весне?

Она в тебе, она звенит во мне,

Такого сна ночной поре я не прощу,

Люблю тебя и наяву ищу.

Приснилось мне, в такую рань

Стучится в дверь, гудит пурга,

Идёт январь, потом февраль,

Несёт свои снега.

Приснилось мне, что нет весны,

Сказала мгла весне: «Не быть!»

Сказала мгла, что мы должны

Любовь свою убить.

Припев, проигрыш и снова припев, последняя стока повторяется раза 3.

Мен армандадым, армандадым

Жер шары қарға толы,

Тереземде боран айқайлайды,

Ал сен менімен жоқсың.

Мен көктем жоқ деп армандадым

Айналада - қыс-қыс, қыс,

Үйлердің көздері қараңғы, қараңғы,

Олар қарлы боранда үйлеріне қайтты.

Көктем қайда?

Ал көктем қалай болмайды?

Ол сенде, ол менде шырылдады,

Түнде мұндай арманды кешірмеймін,

Мен сені жақсы көремін және сені іздеймін.

Мен осындай ерте сағатта армандадым

Есік қағып, боран соғады,

Қаңтар, сосын ақпан келеді

Қарды әкеледі.

Мен көктем жоқ деп армандадым

Қараңғылық бұлаққа: «Болмау керек!» деді.

Қараңғылық бізге керек деді

Махаббатыңды өлтір.

Қайырмасы, жоғалту және тағы да хор, соңғы жол 3 рет қайталанады.