Игрушки - Леонид Агутин

Как же мне плохо без тебя, я не могу дышать свободно,

Есть ты, есть я, кому то было так угодно.

Я так скучаю по тебе, как будто я один на свете.

Не да, не даже нет, не прошумит холодный ветер.

Припев:

Мы созданы кем-то нарочно, как жизни смешные игрушки,

Чтоб пламя задуть осторожно горящей свечи у подушки.

Чтоб жадно вдыхать этот воздух, как будто мы здесь под сомнением,

Но жаль, что нелепо и поздно рождаются эти мгновения.

Как бы не потерять тебя, прожив так глупо и банально.

Есть только ты и может быть даже я все остальное нереально.

Припев:

Мы созданы кем-то нарочно, как жизни смешные игрушки,

Чтоб пламя задуть осторожно горящей свечи у подушки.

Чтоб жадно вдыхать этот воздух, как будто мы здесь под сомнением,

Но жаль, что нелепо и поздно рождаются эти мгновения.

Сенсіз өзімді қандай жаман сезінемін, еркін тыныс ала алмаймын,

Сен бар, мен бар, біреу риза болды.

Сені қатты сағындым, Дүниеде жалғыз қалғандай.

Иә емес, тіпті жоқ, суық жел сыбдырламайды.

Хор:

Бізді біреу әдейі жаратты, өмірдің күлкілі ойыншықтары сияқты,

Мұқият жанып тұрған шамның жалынын жастықтың жанынан үрлеу.

Бұл ауаны ынтамен жұту үшін, біз мұнда күмәнданғандай,

Бірақ бұл сәттердің абсурдсыз және кеш туатыны өкінішті.

Соншалықты ақымақтықпен өмір сүріп, сені қалай жоғалтпауға болады.

Онда тек сен және тіпті мен бармын, қалғанының бәрі шындық емес.

Хор:

Бізді біреу әдейі жаратты, өмірдің күлкілі ойыншықтары сияқты,

Мұқият жанып тұрған шамның жалынын жастықтың жанынан үрлеу.

Бұл ауаны ынтамен жұту үшін, біз мұнда күмәнданғандай,

Бірақ бұл сәттердің абсурдсыз және кеш туатыны өкінішті.