Влюбись - ГРОТ

Было плохо, но будет гораздо лучше!

Маятник эпох справедлив и неумолим.

Смерть и рождение друг другу — бессменный попутчик, из мусора измельчавших

встанет исполин.

Смотри на нас, мы сами себе свидетельство, миф о бессовестных устарел,

временем разрушен,

Голос Бога в каждом по умолчанию светится, мы те, кому хватает сил и характера

слушать.

Так далеко друг от друга, знаемся на позывных, жизнью обмениваемся,

сомневаться не смея.

Сквозь каждый огонек тянется тончайший штрих, как львиная грива из звезд и

кувшин водолея.

Это сверхновое, следующий вздох мира, мы не чураемся легенд и заоблачных планок.

Пусть не серьезно все, что не работа и не квартира, и так нелепы первые

наброски аэроплана.

«У нас получится!»

— скажет молодость опыту, ведь нашим старшим был

непозволителен страх,

Рожали дерзко нас, поднимали безропотно, сливные ямы перестроек пестрели в

цветах.

Гроздьями кухни и комнаты наливались смехом во время этого пира комплексовала

чума.

Любовь неиссякаемая стала нам потехой, мы, перенасытившись ею, сходили с ума.

Разбавляли ядами, знали все и умели, подвигов искали в сладости тупого риска.

Нечего уже любить было в безвольном теле, но каждый из родных что-то выискивал.

Любить самую суть, вопреки и наперекор, сквозь заросли глухие сумасшествий и

причуд.

Солнцу никогда не мешали баррикады из штор, я знаю, нам сегодняшним,

это по плечу!

Припев:

Крылья отрастут, умение придет, ты подойди к окну, и влюбись в полет.

Вырастет аэродром, огнями ночь порвет, просто всем нутром ты влюбись в полет.

Крылья отрастут, умение придет, ты подойди к окну, и влюбись в полет.

Вырастет аэродром, огнями ночь порвет, просто всем нутром ты влюбись в полет.

В багровую даль пускай свои корабли, узнавай секрет мира, что огромен и велик.

Из чего он состоит, и в поисках допоздна, с рассветом проснувшись,

ты вдруг что-то осознал.

Вечность у капитана, там, в корабельной рубке, вечность и у тебя, с утра,

в забитой маршрутке.

Как что-то тайное, Бог в степи туман стелет и он же рядом с тобою,

сонным теплом постели.

Все деньги мира не нужны, встанут на краю, если не следует родной улыбки в

ответ на твою.

Пусть золото блестит, не нужно и не увижу, если рядом замолчал друг и почему-то

не дышит.

«Что важнее многого?»

— вдруг спросил кто-то, мне важнее не работа,

а радость во время работы.

Не обойти беду, каждый знал бессонные ночи, но мы должны благодарить,

ведь эта боль нас точит.

Люди управляют плотью, как кнопками пульта, не сливая семь потов,

шедевра не сделает скульптор.

Как свеча писателя, свет монитора на клаве, зачем ты жил, если уйдешь,

ничего не оставив?

Пастух жизни наблюдает за нами с карниза, сверху кидает испытания,

погоняя плетьми,

Но, спрятав слезы, ему смело кидали вызов, выходя на две работы,

на руках с двумя детьми.

Любили, сроили планы, запивая лекарством, отдавая свои страхи лишь невидимым

ветрам.

И точно знали, солнце войдет в забытое царство, где бедами с человека ковался

великан!

Вы забоитесь нас, но мы заговорим первыми, своим появлением обрывая ваши вопли.

Это те, кто остались, пройдя через жерло, всегда живой голос края забытых и

проклятых.

Припев:

Крылья отрастут, умение придет, ты подойди к окну, и влюбись в полет.

Вырастет аэродром, огнями ночь порвет, просто всем нутром ты влюбись в полет.

Крылья отрастут, умение придет, ты подойди к окну, и влюбись в полет.

Вырастет аэродром, огнями ночь порвет, просто всем нутром ты влюбись в полет.

Крылья отрастут, умение придет, ты подойди к окну, и влюбись в полет.

Вырастет аэродром, огнями ночь порвет, просто всем нутром ты влюбись в полет.

Крылья отрастут, умение придет, ты подойди к окну, и влюбись в полет.

Вырастет аэродром, огнями ночь порвет, просто всем нутром ты влюбись в полет.

Бұл жаман болды, бірақ ол әлдеқайда жақсы болады!

Дәуірлердің маятнигі әділ және бұлжымас.

Өлім мен туу бір-біріне – мәңгілік серік, езілген қоқыстан

алып көтеріледі.

Қараңызшы, біз өзіміздің дәлеліміз, Ұятсыз туралы миф ескірген,

уақытпен жойылды

Әдепкіде Алланың үні жарқырайды әркімге, Күш-қуаты, мінезі жетерлік біздер

тыңда.

Бір-бірімізді шақыру белгілері арқылы танимыз, өмір алмасамыз,

күмәнданбау керек.

Ең жұқа штрих жұлдыздардың арыстанның жалы сияқты әрбір жарық арқылы созылады және

суқұйғыш құмырасы.

Бұл супернова, әлемнің келесі тынысы, біз аңыздар мен трансценденттік деңгейлерден қашпаймыз.

Жұмыс істемейтін және пәтер емес нәрсенің бәрі байсалды болмасын, ал біріншілері соншалықты күлкілі

ұшақ эскиздері.

«Біз мұны істей аламыз!»

– дейді жастар тәжірибеге, өйткені ағамыз болған

қабылданбайтын қорқыныш,

Олар бізді батылдықпен дүниеге әкелді, бізді еріксіз өсірді, қайта құрудың ағынды шұңқырлары толы болды.

гүлдер.

Осы мереке кезінде асүйлер мен бөлмелердің кластерлері күлкіге толы

оба.

Таусылмас махаббат біз үшін қызық болды, біз оған тойып, жынды болдық.

Олар улармен сұйылтылған, олар бәрін білді және қалай білді, олар ақымақ тәуекелдің тәттілігінен ерлік іздеді.

Ақсақ денеде сүйетін ештеңе жоқ, бірақ туыстарының әрқайсысы бірдеңе іздеді.

Саңырау жындылық және саңыраулық тоғайлары арқылы қарсылыққа қарамастан және оның мәнін сүю.

қызықтар

Күнге ешқашан перделер баррикадалары кедергі келтірген емес, білемін, бүгін бізге,

бұл иығында!

Хор:

Қанат өседі, өнер келеді, Терезеге барасың, самғауға ғашық боласың.

Аэродром өседі, түн жарықпен жарылады, бар ынта-жігеріңізбен ұшуды ұнатыңыз.

Қанат өседі, өнер келеді, Терезеге барасың, самғауға ғашық боласың.

Аэродром өседі, түн жарықпен жарылады, бар ынта-жігеріңізбен ұшуды ұнатыңыз.

Кемелеріңізді қызыл-қызыл қашықтыққа жіберіңіз, ғаламат және керемет дүниенің құпиясын біліңіз.

Ол неден тұрады және кешке дейін іздеуде, таң атқанда оянғанда,

сіз кенеттен бір нәрсені түсіндіңіз.

Капитанмен мәңгілік, сонда, кеме кабинасында, мәңгілік және сен, таңертең,

лық толы шағын автобуста.

Құпия бірдеңедей, Тәңірі далаға тұман таратып, қасыңда.

төсектің ұйқылы жылуы.

Дүниедегі барлық ақша қажет емес, егер оларда туған күлкі болмаса, олар шетте тұрады

өзіңе жауап.

Алтын жарқырай берсін, бұл қажет емес, мен досымның жақын жерде және қандай да бір себептермен үндемегенін көрмеймін

дем алмайды.

«Көптен не маңызды?»

Біреу кенеттен сұрады, бұл мен үшін маңызды емес,

бірақ жұмыстағы қуаныш.

Қиындықты айналып өтпе, бәрі ұйқысыз түндерді білетін, бірақ біз шүкір етуіміз керек,

өйткені бұл азап бізді шаршатады.

Адамдар пульттің түймелері сияқты етті басқарады, жеті терді ағызбай,

мүсінші шедевр жасамайды.

Жазушы шамындай, қадағала жарығын, Кетсең неге өмір сүрдің,

ештеңе қалдырмай ма?

Өмірдің шопаны бізді қырдан бақылайды, сынақтарды жоғарыдан лақтырады,

қамшылау,

Бірақ көз жасын жасырып, олар оны батыл сынап, екі жұмысқа барды,

қолында екі баласы бар.

Жақсы көрді, жоспарлар жасады, дәрі-дәрмекпен жуылды, қорқыныштарын тек көрінбейтіндерге берді

желдер.

Олар күннің ұмытылған патшалыққа кіретінін анық білді, онда оны адам бақытсыздықтары жасады.

алып!

Сіз бізден қорқасыз, бірақ біз бірінші сөйлейміз, сіздің айқайларыңызды түрімізбен бөлеміз.

Бұлар саңылаулардан өтіп, ұмытылған және ұмытылған жердің тірі дауысы болып қалғандар.

қарғыс атқан.

Хор:

Қанат өседі, өнер келеді, Терезеге барасың, самғауға ғашық боласың.

Аэродром өседі, түн жарықпен жарылады, бар ынта-жігеріңізбен ұшуды ұнатыңыз.

Қанат өседі, өнер келеді, Терезеге барасың, самғауға ғашық боласың.

Аэродром өседі, түн жарықпен жарылады, бар ынта-жігеріңізбен ұшуды ұнатыңыз.

Қанат өседі, өнер келеді, Терезеге барасың, самғауға ғашық боласың.

Аэродром өседі, түн жарықпен жарылады, бар ынта-жігеріңізбен ұшуды ұнатыңыз.

Қанат өседі, өнер келеді, Терезеге барасың, самғауға ғашық боласың.

Аэродром өседі, түн жарықпен жарылады, бар ынта-жігеріңізбен ұшуды ұнатыңыз.