Про глупцов - Владимир Высоцкий

Этот шум — не начало конца,

Не повторная гибель Помпеи —

Спор вели три великих глупца:

Кто из них, из великих, глупее.

Первый выл: Я физически глуп, —

Руки вздел, словно вылез на клирос.-

У меня даже мудрости зуб,

Невзирая на возраст, не вырос!

Но не приняли это в расчет —

Даже умному эдак негоже:

Ах, подумаешь, зуб не растет!

Так другое растет — ну и что же?..

К синяку прижимая пятак,

Встрял второй: Полно вам, загалдели!

Я — способен все видеть не так,

Как оно существует на деле!

Эх, нашел чем хвалиться, простак, —

Недостатком всего поколенья!..

И к тому же все видеть не так —

Доказательство слабого зренья!

Третий был непреклонен и груб,

Рвал лицо на себе, лез из платья:

Я — единственный подлинно глуп, —

Ни про что не имею понятья.

Долго спорили — дни, месяца, —

Но у всех аргументы убоги…

И пошли три великих глупца

Глупым шагом по глупой дороге.

Вот и берег — дороге конец.

Откатив на обочину бочку,

В ней сидел величайший мудрец, —

Мудрецам хорошо в одиночку.

Молвил он подступившим к нему:

Дескать, знаю — зачем, кто такие, —

Одного только я не пойму —

Для чего это вам, дорогие!

Или, может, вам нечего есть,

Или — мало друг дружку побили?

Не кажитесь глупее, чем есть, —

Оставайтесь такими, как были.

Стоит только не спорить о том,

Кто главней, — уживетесь отлично, —

Покуражьтесь еще, а потом —

Так и быть — приходите вторично!..

Он залез в свою бочку с торца —

Жутко умный, седой и лохматый…

И ушли три великих глупца —

Глупый, глупенький и глуповатый.

Удивляясь, ворчали в сердцах:

Стар мудрец — никакого сомненья!

Мир стоит на великих глупцах, —

Зря не выказал старый почтенья!

Потревожат вторично его —

Темной ночью попросят: Вылазьте!

Все бы это еще ничего,

Но глупцы — состояли у власти…

И у сказки бывает конец:

Больше нет у обочины бочки —

В одиночку отправлен мудрец.

Хорошо ли ему в одиночке?

Бұл шу – ақыреттің басы емес

Помпейдің екінші өлімі емес -

Дауды үш ұлы ақымақ жүргізді:

Олардың, ұлылардың қайсысы ақымақ.

Бірінші айқай: Мен физикалық ақымақпын, -

Ол клироларға шыққандай қолдарын көтерді.-

Менде тіпті даналық тіс бар,

Жасына қарамастан ол өскен жоқ!

Бірақ олар оны ескермеді -

Тіпті ақылды жарнамалар да түкке тұрғысыз:

Ой, ойланыңыз, тіс өспейді!

Сонымен, тағы бір нәрсе өседі - сонда не? ..

Никельді көгергенге басу,

Екіншісі сөзге араласты: Саған жетеді, айқай!

Мен бәрін қате көре аламын,

Ол шынымен қалай бар!

О, мен мақтанатын нәрсе таптым, қарапайым, -

Бүкіл ұрпақтың кемшілігі! ..

Оның үстіне, бәрін көру дұрыс емес -

Көрудің нашарлығының дәлелі!

Үшіншісі қатал және дөрекі болды,

Ол бетін жыртып, көйлегінен шығып:

Мен жалғыз нағыз ақымақпын,

Мен ештеңеден түсінбеймін.

Олар ұзақ уақыт таласады - күндер, айлар, -

Бірақ барлығының даулары нашар...

Ал үш ұлы ақымақ кетті

Ақымақ жолдағы ақымақ қадам.

Міне, жағалау – жолдың соңы.

Бөшкені кері айналдырып,

Онда ең ұлы данышпан отырды,

Ақылды адамдар жалғыз жақсы.

Ол өзіне жақындағандарға:

Айтыңызшы, мен білемін - неге, олардың кім екенін, -

Мен түсінбейтін бір ғана нәрсе бар -

Саған не керек, қымбаттым!

Немесе жейтін ештеңе жоқ шығар

Әлде бір-бірін аздап ұрды ма?

Өзіңнен ақымақ болып көрінбе, -

Бұрынғыдай қалыңыз.

Тек ұрыспаңыз

Кім маңызды - жақсы араласыңыз -

Тағы біраз көрсетіңіз, содан кейін -

Солай болсын - қайтадан кел! ..

Ол бөшкесінің соңынан көтерілді -

Өте ақылды, сұр шашты және жүнді...

Ал үш ұлы ақымақ кетіп қалды

Ақымақ, ақымақ және ақымақ.

Таң қалған олар жүректерінен күңіренді:

Қарт данышпан - сөзсіз!

Дүние ұлы ақымақтардың үстінде,

Босқа ескі құрмет көрсетпеді!

Олар оны екінші рет мазалайды -

Қараңғы түнде олар сұрайды: Шық!

Бәрі ештеңе болмас еді

Бірақ билікте ақымақтар болды...

Ал ертегінің соңы бар:

Бордюрде енді бөшкелер жоқ -

Данышпан жалғыз жіберілді.

Ол жалғыздықты жақсы сезіне ме?