Девочка моя - Сергей Матвеенко

Девочка моя несмелая,

что же ты со мною сделала?

Я не вижу света белого,

я тону в твоих очах.

Словно дети древней повести,

будем мы себя легко вести.

Пусть горят остатки совести

мотыльками на свечах.

Нам на утро будет суд суров и строг.

Нас осудят люди, но простит нас Бог…

Девочка, моя красавица,

нам теперь какая разница?

Что за нами вслед потянется —

правда или злой навет?

Я — любовник, ты — любовница,

пусть нам эта ночь запомнится.

Поутру в окошко вломится

с глупою моралью свет.

Нам на утро будет суд суров и строг.

Нас осудят люди, но простит нас Бог…

Всем негаданно, нечаянно

полюбить дано отчаянно.

Отчего ж слова печальные

шепчут мне уста твои?

Мы с тобою одинокие,

спят вокруг дома высокие.

Люди в них живут жестокие,

позабыли о любви!

Нам на утро будет суд суров и строг.

Нас осудят люди.

Да простит их Бог…

Менің қызым ұялшақ

сен маған не істедің?

Мен ақ жарық көрмеймін

Мен сенің көздеріңе батып бара жатырмын.

Ежелгі ертегінің балалары сияқты

біз оңай әрекет етеміз.

Ар-ожданның қалдықтары өртенсін

шамдардағы көбелектер.

Бізді таңертең қатал және қатаң үкім күтіп тұр.

Адамдар бізді соттайды, бірақ Құдай бізді кешіреді...

Қыз, сұлуым

Оның қазір бізге қандай айырмашылығы бар?

Бізден кейін не болады -

шын немесе жаман жала?

Мен ғашықпын, сен ғашықсың

осы түнді еске алайық.

Таңертең ол терезені сындырады

ақымақ моральмен әлем.

Бізді таңертең қатал және қатаң үкім күтіп тұр.

Адамдар бізді соттайды, бірақ Құдай бізді кешіреді...

Кенеттен, кездейсоқ

сүйіспеншілік шексіз беріледі.

Неліктен сөздер қайғылы

сенің ернің маған сыбырлай ма?

Сен екеуміз жалғызбыз

үйдің айналасында биік ұйықтау.

Оларда тұратын адамдар қатыгез,

махаббатты ұмытты!

Бізді таңертең қатал және қатаң үкім күтіп тұр.

Бізді халық бағалайды.

Алла оларды кешірсін...