Олеся - Песняры

Бывай, абуджаная сэрцам, дарагая,

Чаму так горка?

Не магу я зразумець...

Шкада заранкі мне, што ў небе дагарае

На ўсходзе дня майго, якому ружавець.

Пайшла, ніколі ўжо не вернешся, Алеся.

Бывай смуглявая, каханая, бывай.

Стаю на ростанях былых, а з паднябесься

Самотным жаўранкам зьвініць і плача май.

Пайшла, пакінуўшы мне золкі і туманы,

Палынны жаль смугой ахутаных дарог.

Каб я хвілінаю нанесеныя раны

Гадами ў сэрцы заглушыць сваім ня мог.

Пайшла, ніколі ўжо не вернешся, Алеся.

Бывай смуглявая, каханая, бывай.

Стаю на ростанях былых, а з паднябесься

Самотным жаўранкам зьвініць і плача май

Қош бол, оянған жүрек, қымбаттым,

Неге сонша ащы?

Мен түсіне алмаймын ...

Таңертең аспанның жанып тұрғанына өкінемін

Менің күнімнің шығысында, ол қызғылт түсті.

Кетті, сен ешқашан оралмайсың, Алес.

Қош бол қара тору, қымбаттым, қош бол.

Олар бұрынғылардың қиылысында және көктен

Жалғыз қарақұйрықтар шырылдап жылайды мамыр.

Маған күл мен тұман қалдырып кетті,

Жусанды аяп жолаққа оранған жолдар.

Минутқа дейін мен жараларды салдым

Жылдар бойы оның жүрегінде оны бата алмады.

Кетті, сен ешқашан оралмайсың, Алес.

Қош бол қара тору, қымбаттым, қош бол.

Олар бұрынғылардың қиылысында және көктен

Жалғыз қариялар шырылдап, жылайды мамыр