Раненый зверь - Олег Газманов

Вот опять его видишь:

Лишь глаза закрываешь,

Горечь грудь твою жалит,

Словно оводов рой.

И ночами на звезды

Свою боль изливая,

Ты не в силах сдержаться,

Переходишь на вой.

Как устал ты шататься

Без надежды и ласки

Тот, кому ты так предан,

Тебя предал давно.

Разучился ты верить,

И подходишь с опаской,

Но хозяина встретив,

Все простишь ему вновь.

Был когда-то счастливым,

Одиноким и сильным,

И собачьи медали

Мог ты гордо носить.

Міне, сіз оны қайтадан көресіз:

Тек көзіңді жұмы

Ащы кеудеңді шаншып алады

Бір топ қарғалар сияқты.

Ал түнде жұлдыздарда

ауруыңды төгіп,

Сіз қарсы тұра алмайсыз

Сіз айқайлайсыз.

Теңселуден қаншалықты шаршадың

Үміт пен сүйіспеншіліксіз

Сіз соншалықты берілген адам

Мен саған баяғыда опасыздық жасадым.

Сенуді үйрендің

Ал сіз сақтықпен жақындайсыз

Бірақ иесімен кездесіп,

Оны тағы кешір.

Бір кездері бақытты болды

Жалғыз және күшті

Және ит медальдары

Сіз оны мақтанышпен кие аласыз.