Globalia - Nikoh E.S., Lesk, Abram

Sed bienvenidos a la tierra

De la destrucción y el caos, triste anarquía

Sombría realidad, una alusión al día a día

Una esperanza inexistente en un ambiente trascendente

De un adiós a cualquier vida conocida

Núcleo del mal y del rencor del ser inmune a cualquier pena

En la que estrenan nuevos virus por decenas

Por sus venas no fluye sangre

Sino el odio a cualquier ser, raza y color

Siente el hedor, la amarga escena

En la que habitan religiones, cientos de ellas muertas

Miles de esas ánimas hoy llaman a las puertas

De su reino de los cielos pero ya no están abiertas

Sus vidas quedan tristes, su esperanza exenta

Su inquietud perdió la cuenta y ahora reina la ignorancia

Mujeres maltratadas que pierden su esencia

Niños muertos por cansancio

En este espacio no hay infancia

La realidad hoy causa amor a intolerancia

La indigencia ocupa el reino del asfalto

La paz es solo un mito

Se vive del asalto, estaba todo escrito

Resalto lo que dicto y luego exalto un nuevo escrito

En el que esmalto un manuscrito, el veredicto

Muertos por hambre, enfermedad como en Somalia

Los gritos se enmudecen y crecen y no se palian

Se maltratan a familias desde América hasta Italia

Tú no eres diferente, habitas en Globalia

Globalia, mundos enteros hundidos

Infiernos cubren el bienestar de los sentidos

Desiertos en su corazón, en el tuyo y en el mío

Los habitantes del vacío

Globalia, mundos enteros hundidos

Infiernos cubren el bienestar de los sentidos

Desiertos en su corazón, en el tuyo y en el mío

Los habitantes del vacío

Cuentos de Poe alimentan esta historia;

mundo gris

Casi en tonos negros, ácido en su abono, de icono Ted Bundy

En quien se fijan los niños que giran

Un mundo saludable solo pa' ser la cena de un alíen

¿Quien nos salva?

hablo al cielo

Me contesta el silencio, el idioma de los muertos

Ungüento de sufrimiento en la piel

Asesinos que dibujan en pizarras el por qué

Explotan aulas en Beslam

Demonio Islam pida un deseo

Burkas de cristal yo quiero veros

Mujeres limpias, sin golpes;

alcohol te absorbe

Como ya un agua-limón y lleváis un doble

To' se copia

De la celebración de un gol de Robbie Fowler

Veinte quintos de Budweiser

Licor de sangre, baños en el río Ganges

Los mas pobres flotan en vinagre

Ojos de lince es mi sinte, mi corazón un shure

Circulen Fernando Martín conduce

Abducen faros que hacen de guía las luces

El que pintó el mundo se pasó con las sombras y sufre

Al igual que yo, al igual que tú

Al igual que él, el presidente es Belcebú

Globalia valía hoy embolias, ataques al corazón

Ataques de la sinrazón

Globalia, mundos enteros hundidos

Infiernos cubren el bienestar de los sentidos

Desiertos en su corazón, en el tuyo y en el mío

Los habitantes del vacío

Globalia, mundos enteros hundidos

Infiernos cubren el bienestar de los sentidos

Desiertos en su corazón, en el tuyo y en el mío

Los habitantes del vacío

Este es mi tiempo en el planeta Tierra, no es demasiado

Suficiente para poder conseguir ser escuchado

Porque siento que no me debo guardar lo que me oprime

Porque, no soy el único que presencia el declive

Una civilización mas que se va y no volverá

Que toco la cúspide de estupidez años atrás

Que va con el orgullo propio de algún ser divino

Y avanza arrasando lo que se encuentra en su camino

Cosas del destino, tal vez cosas del humano

Cosas del primer homínido

Que solo con sus manos controló el fuego

Justo después el mundo entero

Todo pudo controlar excepto su ego

Desmedido, desproporcionado ante su inteligencia

Aquel antológico ser perdió su esencia

Libertad le asfixia, por eso se hizo una cárcel

De la que después quiso escapar, era ya tarde

Es el atardecer que sin dudar nos llevará a la oscuridad

Y paso a un nuevo amanecer, dará para alcanzar

Prosperidad de flora y fauna;

el tiempo juega en contra

Se acerca el final pero creo que no le importa

Dicen que hubo una cultura milenaria, era Globalia

La histeria y la rabia mancharon toda su historia

Pétalos de lirio en una alfombra hacia la gloria

Les cegó la euforia, ahora llega el fin de Globalia

Globalia, mundos enteros hundidos

Infiernos cubren el bienestar de los sentidos

Desiertos en su corazón, en el tuyo y en el mío

Жерге қош келдіңіз

Қирау мен хаос, қайғылы анархия

Ащы шындық, күнделікті өмірге тұспалдау

Трансцендентті ортада жоқ үміт

Кез келген белгілі өмірмен қоштасыңыз

Зұлымдықтың өзегі және кез келген жазаға қарсы иммунитет

Онда ондаған жаңа вирустар шығарылады

Оның тамыры арқылы қан жүрмейді

Бірақ кез келген болмысты, нәсілді және түсті жек көру

Сасық иісті, ащы көріністі сезіңіз

Қай діндер мекендейді, олардың жүздегені өлді

Мыңдаған сол жандар бүгінде есік қағады

Оның көктегі Патшалығы туралы, бірақ олар енді ашық емес

Олардың өмірі қайғылы, үміттері бос

Оның мазасыздығы сананы жоғалтты, енді надандық билейді

Өзінің мәнін жоғалтқан қорланған әйелдер

Балалар шаршағандықтан қайтыс болды

Бұл кеңістікте балалық шақ жоқ

Бүгінгі шындық сүйіспеншілікке төзбеушілікті тудырады

Асфальт патшалығын үйсіздік басып жатыр

Бейбітшілік жай ғана миф

Сіз шабуылдан өмір сүресіз, бәрі жазылған

Мен айтқанымды бөлектеймін, содан кейін жаңа жазбаны жоғарылатамын

Онда мен қолжазбаны, үкімін эмальдандырдым

Аштықтан өлу, Сомалидегідей ауру

Айқайлар басылып, күшейеді және жеңілмейді

Америкадан Италияға дейін отбасыларға қорлық көрсетіледі

Сіз басқаша емессіз, сіз Глобалияда тұрасыз

Жаһандық, бүкіл әлем батып кетті

Тозақтар сезімнің саулығын жауып тұрады

Оның жүрегінде де, сенің де менде де шөлдер

бос жердің тұрғындары

Жаһандық, бүкіл әлем батып кетті

Тозақтар сезімнің саулығын жауып тұрады

Оның жүрегінде де, сенің де менде де шөлдер

бос жердің тұрғындары

По ертегілері осы оқиғаны береді;

сұр әлем

Қара түсте дерлік, оның компостындағы қышқыл, Тед Банди белгішесі

Айналдырған балалар кімге қарайды?

Салауатты әлем жат жұрттың кешкі асы болу үшін

Бізді кім құтқарады?

Мен аспанмен сөйлесемін

Үнсіздік жауап береді маған, Өлілердің тілі

теріге қасірет жақпа

Неліктен тақтаға сурет салатын қанішерлер

Бесламда сыныптар жарылған

Жын Ислам тілек айтады

Хрусталь паранжа Мен сені көргім келеді

Таза әйелдер, соққысыз;

алкоголь сізді сіңіреді

Қазірдің өзінде лимон-су сияқты және сіз дубльді алып жүресіз

To' көшіріледі

Робби Фаулердің гол мерекесінен

Будвайзердің жиырма бестен бөлігі

Қанды ішімдік, Ганг өзеніндегі ванналар

Сірке суындағы ең кедей қалтқы

Сілеусіннің көзі менің синтам, жүрегім - шуре

Фернандо Мартин жүргізеді

Олар шамдарды бағыттайтын фараларды ұрлайды

Дүниені суреттеген адам көлеңкесімен шектен шығып, қиналады

Дәл мен сияқты, дәл сен сияқты

Ол сияқты президент - Белзебуб

Globalia бүгін эмболия, жүрек соғысы тұрды

негізсіз шабуылдар

Жаһандық, бүкіл әлем батып кетті

Тозақтар сезімнің саулығын жауып тұрады

Оның жүрегінде де, сенің де менде де шөлдер

бос жердің тұрғындары

Жаһандық, бүкіл әлем батып кетті

Тозақтар сезімнің саулығын жауып тұрады

Оның жүрегінде де, сенің де менде де шөлдер

бос жердің тұрғындары

Бұл менің Жер планетасындағы уақытым, ол да емес

Есту үшін жеткілікті

Өйткені, мен өзіме қысым жасайтын нәрсені ұстамауым керек деп ойлаймын

Себебі, құлдырауды мен ғана көріп тұрған жоқпын

Кететін және қайтып келмейтін тағы бір өркениет

Мен ақымақтықтың шыңына бірнеше жыл бұрын қол тигіздім

Бұл қандай да бір құдайдың мақтанышымен байланысты

Және ол өз жолындағы нәрсені бұзып алға ұмтылады

Тағдырдың ісі, мүмкін адамның ісі

Бірінші гоминидтің заттары

Ол тек қолымен отты басқарды

Бүкіл әлемнен кейін

Ол өз эгосын қоспағанда, бәрін басқара алды

Шамадан тыс, оның интеллектіне сәйкес келмейтін

Сол антологиялық болмыс өз мәнін жоғалтты

Бостандық оны тұншықтырды, сондықтан түрме жасалды

Содан кейін ол қашып құтылғысы келді, қазірдің өзінде кеш болды

Бұл күннің батуы бізді қараңғылыққа апаратыны сөзсіз

Ал мен жаңа таңға өтемін, жетуге беремін

Флора мен фаунаның гүлденуі;

уақыт қарсы ойнайды

Ақырзаман жақындап қалды, бірақ оған бәрібір деп ойлаймын

Ежелгі мәдениет болған дейді, бұл Глобалия

Истрия мен ашу оның бүкіл тарихын дақ етті

даңқ үшін кілемде лалагүл жапырақтары

Олар эйфориядан соқыр болды, енді Глобалияның соңы келді

Жаһандық, бүкіл әлем батып кетті

Тозақтар сезімнің саулығын жауып тұрады

Оның жүрегінде де, сенің де менде де шөлдер