1983 - Lucio Dalla

Le dieci del mattino e mi scoppia la testa

come se avessi bevuto una botte di vino

o fossi stato alla mia festa

apro la finestra ancora buio

butto un urlo per strada ma non risponde nessuno

il mio cuore si rotto come uno specchio si rotto

si rotto quel bellissimo orologio ti ricordi

come lo chiamavi tu

il silenzio continua sono almeno le sette

apro la radio la tele le orecchie

ma nessuno trasmette

la stanza piena di animali sembrano zanzare

grosse come cani ma almeno i cani non sanno volare

forse qualcuno mi sente qualche vecchio amico mi sente

provo ad urlare cos forte

cos forte almeno mi sentissi tu

che giorno che anno luned marted ma che vita

da una foto di mia madre comincia a parlare

dice «ti ricordi tuo padre come ci sapeva fare ?»

erano gli anni della guerra tutti col culo per terra

si mangiava coi cani ti ricordi a Bologna che festa

quando arrivarono gli americani

ehi nel '43 la gente partiva, partiva e moriva e non sapeva il perch

ma dopo due anni tutti quanti perfino i fascisti aspettavano

gli americani come a Riccione aspettano i turisti

e proprio te quella notte in piazza sulle spalle di tuo padre sembravi un re

finiti i bombardamenti tutti a farsi i complimenti

erano tristi solo i morti e si mangiavano le mai

non perch erano morti ma perch non si svegliavano domani

ti ricordi quella bruna come era triste perch sapeva di non vedere

i razzi sulla luna — luna

i razzi sulla luna sono un fatto normale se ne vedono tanti

piantati in fila che sembrano alberi di natale

poi spostando il cannocchiale puoi dare un nome alle stelle

puoi giocare con tutto o con niente puoi giocarti anche la pelle

ma qualcosa ci manca e quel qualcosa ci stanca

ci stanca avere tutte queste cose che ci mancano se non le abbiamo pi

incontri la gente e si annoia una congiura

poi li vedi come vivono in fretta forse la noia soltanto paura

una paura che offende che ogni mattina ci prende

la paura di essere ciccia da contare e che la vita la tua vita

non cambi pi

che anno che giorno luned marted ma che vita

dal cielo cade un giornale nessuna novit

tutto sembra normale chi pu dire quanto durer

gira ancora la terra?

chiss si fermer…

da che parte per la guerra scusi?

giri un poco pi in l…

beh ci vediamo domani faccio due salti nel vento se mi sento

domani torno qua, perch

ehi '83 sei l come uno specchio ci fai sentire diversi nessuno sa perch

n meglio n peggio ma tutti quanti, perfino i pi tristi

aspettiamo di svegliarci insieme, di guardarci di toccarci e di guardarci

come non ci fossimo mai visti

e proprio te questa notte in piazza sulle spalle di nessuno sarai un re

niente bombardamenti

Таңертеңгі он мен басым жарылып кетеді

Мен бір бөшке шарап ішкендей болдым

немесе сіз менің кешімде болдыңыз ба?

Мен терезені ашамын әлі қараңғы

Мен көшеде айқайлаймын, бірақ ешкім жауап бермейді

менің жүрегім айна сынғандай жарылып кетті

есіңде қалған әдемі сағатты сындырды

сіз оны атағаныңыздай

Тыныштық кем дегенде сағат жетіде жалғасуда

Радионы, теледидарды, құлағымды ашамын

бірақ ешкім жібермейді

Жануарларға толы бөлме масаға ұқсайды

иттер сияқты үлкен, бірақ кем дегенде иттер ұша алмайды

Мүмкін мені біреу естиді, ескі досым мені естиді

Мен қатты айқайлауға тырысамын

соншалықты күшті, кем дегенде, сен мені сезіндің

қандай күн, қандай жыл, дүйсенбі, сейсенбі, бірақ қандай өмір

анамның суретінен сөйлей бастайды

ол: «Әкеңнің мұны қалай білгені есіңде ме?» дейді.

Соғыс жылдары болды

Біз иттермен тамақтанатынбыз, Болоньяда қандай той болғаны есіңізде ме?

американдықтар келгенде

эй, 43 жылы адамдар кетіп, кетіп, өліп жатқан еді, бірақ неге екенін білмеді

Бірақ екі жылдан кейін олардың барлығы, тіпті фашистер де күтті

Ричсондағы сияқты американдықтар туристерді күтуде

Сен сол түні әкеңнің иығындағы алаңда патша болып көріндің

жарылыстар аяқталғанда, барлығына мақтау айтылады

тек өлгендер ғана қайғырды, ал ешқашан тамақ ішпеді

олар өлгендіктен емес, ертең оянбағандықтан

есіңде ме, әлгі брюнетка оның көрмегенін білгендіктен мұңаяды

зымырандар айға - айға

Айдағы зымырандар - бұл қалыпты жағдай, егер сіз олардың көпшілігін көрсеңіз

шыршаларға ұқсайтын қатарларға отырғызылған

содан кейін телескопты жылжыту арқылы жұлдыздарға атау беруге болады

сіз бәрімен немесе ештеңемен ойнай аласыз, теріңізбен де ойнай аласыз

бірақ бір нәрсе жетіспейді және бір нәрсе бізді шаршатады

Сағынатын нәрселердің бәрі бізде жоқ болса, олардан шаршаймыз

сіз адамдармен кездесесіз және қастандық жалықтырады

Сонда сіз оларды асығыс өмір сүріп жатқанын көресіз, мүмкін, жалығудан қорқу ғана

күн сайын таңертең бізді ренжітетін қорқыныш

семіз болудан қорқу және бұл өмір сенің өмірің

сен енді өзгермейсің

жыл қандай күн дүйсенбі сейсенбі бірақ қандай өмір

газет аспаннан түседі, хабар жоқ

бәрі қалыпты болып көрінеді, оның қанша уақытқа созылатынын кім айта алады

жер әлі айналады ма?

тоқтайтынын кім білсін...

Кешіріңіз, соғыс қай жол?

сәл ұзағырақ бұрылыңыз ...

Ертең көріскенше мен қаласам желмен екі секіремін

ертең мен осында қайтамын, өйткені

эй '83 сен мұнда айна сияқтысың, сен бізді басқаша сезінесің, неге екенін ешкім білмейді

жақсы да, жаман да емес, бірақ олардың бәрі, тіпті ең қайғылы

біз бірге оянуды, бір-бірімізге тиіп, бір-бірімізге қарауды күтеміз

өйткені біз бір-бірімізді ешқашан көрмедік

ал сен бүгін түнде ешкімнің иығында жоқ алаңда патша боласыңдар

бомбалау жоқ