Лесная девушка - Георг Отс

Хвоя с листьями сомкнулась в вышине,

И смола, как капли солнца на сосне.

Мягкий мох, как будто сказочный ковёр,

Синей ласкою полны глаза озёр.

Эта роща тёплым летом и весной

Часто кажется мне девушкой лесной.

Ветви, лес, в нём столько света и тепла,

Старый дуб, здесь чудо — девица жила,

И взволнованная шепчет мне листва,

Что века прошли, волшебница жива.

Эта девушка чудесной красоты,

Это ты, моя родная, это ты.

Здесь одною тобою дышит всё вокруг,

Блеск берёзовых ветвей, как трепет рук.

Ты не требовала верности моей,

Потому я всех нежней и всех верней.

Жапырақтары бар инелер аспанда,

Ал қарағайдағы күн тамшылары сияқты шайыр.

Ертегі кілеміндей жұмсақ мүк,

Көлдердің көздері көгілдір сипаға толы.

Бұл тоғай жылы жазда және көктемде

Көбінесе бұл маған орман қызы болып көрінеді.

Бұтақтар, орман, оның жарық пен жылуы көп,

Ескі емен, міне бір ғажайып - қыз өмір сүрді,

Ал толқып тұрған жапырақтар маған сыбырлайды,

Ғасырлар өтті, бақсы тірі.

Бұл керемет сұлу қыз,

Бұл сенсің, қымбаттым, бұл сенсің.

Мұнда айналаның бәрі сізбен бірге тыныс алады,

Қолдың діріліндей қайың бұтақтарының жылтырауы.

Сен менің адалдығымды талап етпедің,

Сондықтан мен бәрінен де нәзік әрі адалмын.